بخشش او اميد دارى ، آيا كارهايت را رها نمىكردى و براى پاسخ دادن به آن ندا بر نمىخاستى ؟ بنا بر اين ، نداى تمام پيامبران و اوصيا عليهم السّلام و تمام دعوت‌كنندگان به سوى پادشاه زمين و آسمان در نزد تو بىاهميت‌تر از گفتار يك شخص است كه يقينا از راستگويى او بىخبرى . تو بيمارى خود را درمان كن ، زيرا اگر عقل خود را به كار بيندازى مىبينى كه يا بيمار دل هستى و درد پنهان دارى ، و يا در مسير هلاكت و نابودى گرفتار آمده‌اى . پس هنگامى كه اين ندا را شنيدى ، مبادا به آن پشت كنى ، بلكه همچون كسى كه مژده داده‌اند و مولايش به او اجازه ملاقات داده كه در محضر گفتگو و توجّه و پذيرش او وارد شود و به او خوشامد گفته است ، به پا خيز ، كه من در مقام خير خواهى و مهربانى ، عذرى براى تو نمىبينم . و اگر خود را معذور مىدانى ، توجّه داشته باش كه همه بر انجام نماز مكلّف هستند ، حتّى جنگجو و زخم خورده و كسى كه در حال غرق شدن ، و يا بيمار و اسير است ، و هيچ عاقلى در انجام ندادن آن عذرى ندارد ، پس به جان خود رحم كن ، كه روز سخت و خطر بسيار بزرگى را در پيش دارى . با اين همه ، اگر اين تهديد شديد و وعدهء عذاب نيز در به پا خاستن تو براى خواندن نماز اوّل وقت سود بخش نيست ، ما برخى از نويدهايى را كه در بارهء تعجيل در نماز و خواندن آن در اوّل وقت وارد شده ، مىآوريم : از آن جمله در روايت آمده كه امام صادق عليه السّلام فرمود : « فضيلت اوّل وقت بر آخر آن ، همانند فضيلت آخرت بر دنياست . » باز روايت شده كه امام صادق عليه السّلام فرمود : « مسلّما فضيلت اوّل وقت بر آخر آن ، براى مؤمن ، از فرزند و دارايىاش بهتر است . » حال اگر نه به خاطر وعدهء عذاب ، و نه به خاطر نويدهاى خداوند ، براى انجام نماز اوّل وقت به پا نمىايستى ، آيا واقعا گفتار مقدّس ، يا حرمت جلال و عظمت را تصديق مىكنى ؟ !