مورد سپاس ، و دعايم را مستجاب گردان ، و روزىام را وسعت ده . و در اين لحظه و ساعت با روى [ و اسماء و صفات ] با كرامتت نظر رحمتى به من افكن ، نگريستنى كه به واسطهء آن در نزد تو به كمال كرامت نايل گردم ، سپس نظرت را هيچ گاه از من بر نگردان . به رحمتت ، اى مهربانترين مهربانها . و بعد از خواندن اين دعا ، نافلهء ظهر را شروع كن . 7 - كيفيّت انجام نافله‌هاى ظهر به همان صورتى كه شرح و تفصيل آن گذشت « 1 » بنده بايد با ذلّت و بندگى و مراقبهء خداوند - جلّ جلاله - در تمام امور خرد و كلان خود به پا خاسته ، و در حالى كه توجّه مىكند كه در برابر مولاى خويش قرار گرفته و وى را مىبيند ، رو به قبله بايستد ، و با حالت دل شكستگى و خضوع براى معبود خويش ، در حال قيام نماز به سجده‌گاهش نگاه كند ، و فاصلهء ميان دو گامش تقريبا به اندازهء چهار انگشت باشد ، و نيّت كند كه « نافلهء ظهر را به صورت استحبابى بجا مىآورم و خداوند - جلّ جلاله - را از آن جهت كه زيبندهء پرستش است ، عبادت مىكنم . » سپس دستهايش را تا لالهء دو گوش خود بالا ببرد و يك بار تكبير بگويد ، و با وقار آنها را بر روى پهلوهايش پايين آورد ، سپس به همين صورت تكبير دوّم و سوّم را گفته و بعد از تكبير سوّم ، در حالى كه دستانش را به صورت برخى از انواع حالات دعاكننده كه پيشتر شرح داديم « 2 » ، بالا برده و دعايى را كه از امام صادق عليه السّلام بعد از تكبير سوّم روايت شده است بخواند ، به اين صورت : « اللّهمّ ، أنت الملك الحقّ [ المبين ] ، لا إله إلّا أنت ، سبحانك و بحمدك ، عملت سوءا و ظلمت نفسى ، فاغفر لي ذنبى ، إنّه لا يغفر الذّنوب إلّا أنت . » - خدايا ، تويى فرمانرواى حقّ [ آشكار ] ، معبودى جز تو نيست ، تو را همراه با حمد و ستايشت ، به پاكى و منزّه بودن از آلايشها مىخوانم ، عمل ناپسند انجام دادم و به خود

--> ( 1 ) به اوايل همين فصل رجوع شود . ( 2 ) به اوّل فصل هفتم رجوع شود .