7 - آداب معنوى قرائت قرآن اينك آدابى را كه بايد بنده به صورت اجمالى در هنگام قرائت آيات قرآن در نماز رعايت كند ، ذكر مىكنيم : از جمله آدابى كه بايد بنده هنگام تكلّم با مولايش كه به او مىنگرد رعايت كند ، اين است كه ابتدا به مقام والاى او توجّه كند و متذكّر شود كه در محضر او قرار دارد . و نيز گوش فرا دادن به كلام او را براى خود مايهء شرافت بداند و از آن احساس لذّت كند ، و در برابر عظمت او مؤدّب باشد ، سپس كلام مقدّس او را به نيابت از خداوند - جلّ جلاله - و اينكه گويى خداوند خود كلامش را قرائت مىنمايد و نيز خداوند - جلّ جلاله - به او توجّه نموده و كلام پاكش را از او مىشنود ، تلاوت نمايد . بنا بر اين ، مبادا حال تو در هنگام تلاوت قرآن شريف پست‌تر از هنگامى باشد كه كتابى را در حضور نويسنده‌اش كه در تمام امور به او محتاج هستى ، به منظور نزديكى جستن به او قرائت مىكنى ؛ زيرا خود آگاهى كه در اين هنگام تمام تلاش خود را در حضور قلب بذل مىنمايى ، و در پاكيزه ساختن زبان خويش نهايت كوشش را مىكنى ، و با تمام وجود و حفظ نفس خويش در حركتها و سكناتت ، توجّه خويش را منعطف به او و خواندن كتابش مىكنى ، پس مبادا خداوند - جلّ جلاله - در هنگام قرائت كلامش در نزد تو كمتر از ساير نويسندگان باشد ، زيرا اگر خداوند - جلّ جلاله - را پست‌تر از او بشمارى ، به هلاكت و استحقاق عقوبت نزديكتر خواهى بود . در اين باره ، به كسى اقتدا كن كه ادّعا مىكنى به انوارش هدايت يافته و از راه و روشش الگو مىگيرى ، كه روايت شده مولايمان جعفر بن محمّد صادق عليه السّلام در حال قرائت قرآن در نماز ، حالت بىهوشى به او دست داد ، وقتى به هوش آمد ، از آن بزرگوار پرسيده شد : چه چيز باعث شد كه شما به اين حالت مبتلا شديد ؟ حضرت فرمود ( به اين مضمون ) : « پيوسته آيات قرآن را تكرار مىنمودم ، تا اينكه به حالتى