1 - خونى كه شرع مقدّس به حيض بودن آن حكم مىكند ، عبارت است از خونى كه زن بعد از بالغ شدن ببيند ، و با خون زخم و جراحت و خون غايط و غير آنها مشتبه نگردد ، و كمترين مدّت آن سه روز ، و بيشترش ده روز مىباشد . 2 - اگر خون حيض با خون زخم و جراحت درون عورت زن اشتباه شد ، زن پنبه‌اى در داخل عورت خود مىگذارد ، اگر خون از سمت چپ خارج شود خون حيض است ، و اگر از غير سمت چپ خارج شود خون حيض نيست . 3 - اگر با خونى كه همراه با غايط است اشتباه شد ، پنبه در داخل عورت خود مىگذارد ، اگر خون دور پنبه را گرفته باشد ، خون با غايط بيرون آمده است ، و گر نه خون حيض است . 5 - اگر زن حائض باشد ، نماز خواندن و روزه گرفتن و داخل شدن در مساجد و قرائت سوره‌هاى عزائم « 1 » و مسّ قرآن بر او حرام است . و نيز بر شوهرش حرام است كه در حال حيض با او نزديكى نمايد ؛ و بنا بر وجهى طلاق دادن زن در حال حيض نيز حرام است . 6 - اگر زن از حيض پاك شد و غسل بجا آورد و وقت نماز واجب شد ، همانند پيش از حيض ، نماز خواندن بر او واجب مىگردد ، و بجا آوردن قضاى نمازهايى كه در ايّام حيض فوت شده بر او واجب نيست ؛ ولى قضاى روزه‌هايى كه در ايّام حيض ( اگر فرضا حائض نبود ) بر او واجب بوده ، واجب است . 7 - « نفساء » به زنى مىگويند كه هنگام ولادت خون ببيند ، و براى مدّت كم آن اندازهء مشخّصى نيست ، ولى بيشترين مدّت آن ده روز است ، و احكام زن حائض را دارد . 8 - « مستحاضه » به زنى گفته مىشود كه خون ببيند و آن خون نه حيض باشد ، و نه خون نفاس ( با همان مشخّصاتى كه براى هر دو بيان نموديم . ) 9 - خون استحاضه سه گونه است :

--> ( 1 ) . كه در زير عنوان « احكام جنب » در همين بخش گذشت .