100 - استحباب تقسيم وقت بين دوستان به طور مساوى 110 101 - باب استحباب سؤال كردن از نام و نام خانوادگى و نسب و حال دوست و همنشين 111 102 - باب كراهت از بين رفتن شرم و حيا بين دوستان 112 103 - باب انتخاب دوستانى كه نمازشان را بموقع مىخوانند و نسبت به دوستان نيكى مىكنند 114 104 - باب استحباب خوشخويى با مردم 114 105 - باب استحباب انس و الفت با مردم 119 106 - باب استحباب خوشرفتارى با مردم 119 107 - باب استحباب خوشرويى و خوش برخوردى 120 108 - باب وجوب راستگويى 122 109 - باب استحباب صدق وعده ، گرچه يك سال طول بكشد 123 110 - باب مستحب بودن حيا 124 111 - باب جايز نبودن شرم و حيا داشتن از پرسش كردن در باره احكام دين 126 112 - باب استحباب عفو و گذشت 127 113 - باب استحباب عفو از ستمگر ، صلهء رحم ، احسان و نيكى . . . 129 114 - باب استحباب فروخوردن خشم 131 115 - باب استحباب فروخوردن خشم از دشمنان دين در زمان حكومتشان 134 116 - باب استحباب صبر در برابر حسودان و مانند آن 135 117 - باب استحباب سكوت ، مگر در امور خير 136 118 - باب استحباب سخن گفتن در جايى كه سكوت روا نيست 139 119 - باب وجوب نگهدارى زبان از آنچه كه گفتنش روا نيست 141 120 - باب كراهت گفتار زياد در غير ذكر خدا 145 121 - باب استحباب مدارا كردن با مردم 147 122 - باب وجوب ادا كردن حقوق واجب و مستحبّ مؤمن 150 123 - باب تأكيد استحباب رعايت حقّ عالم 159 124 - باب استحباب لطف و محبّت و به ديدار همديگر رفتن 160