به ضرب ابن ملجم بر زمين افتاد ، بلكه به سكنجبين شهد صلاح ابو موسى اشعرى و سركهء نفاق عمرو بن عاص شربت شهادت نوشيد ، و امام حسين عليه السلام نه به خنجر بيداد شمر ذى الجوشن خوابيد ، بلكه به معجون پر سمّ مكر و افسون و ترياق پر زهر اتّفاق اهل نفاق خونش با خاك كربلا آميخته شد ، و همچنين پاره‌هاى جگر حسن مجتبى عليه السلام از كيد و غدر نهانى معاويه به خاك محنت ريخت ، و بر اين قياس هر چه به ساير ائمّه عليهم السلام واقع شده همه به زور و شيد اعدا و مكر و تلبيس ارباب زرق و ريا بوده . و با اين همه ظلم و بيداد و فتنه و فساد كه از ايشان سر زد ذرّه‌اى از جاه و قدر و منزلت اهل ولايت و حقيقت كم نگشت و در دنيا و آخرت معزّز و مكرّم بودند و خواهند بود ، بلكه اين طايفهء اعدا خود را در دين و دنيا رسوا كردند و به عذاب سرمد و سخط الهى تا ابد خويشتن را مبتلى ساختند . آنان كه ره دوست گزيدند همه * در كوى شهادت آرميدند همه در معركهء دو كون فتح از عشق است * با آنكه سپاه او شهيدند همه و اگر خواهى كه ايمان و صلاح بدانى و حقيقت مؤمن و صالح بشناسى اين آيه را برخوان كه إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمانِهِمْ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ . دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ وَ تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ وَ آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ « 1 » ( يونس ، 9 و 10 ) . در اثبات آنكه وجود پيغمبر ضرور است ، و بيان آنكه واجب است اعتقاد به او و به اينكه خدا او را فرستاده است تا اينكه دين خدا را ظاهر گرداند و طريق حق را به مردم بياموزد و به صراط مستقيم هدايت نمايد . و بيانش اين است كه انسان مدنىّ الطبع است ، يعنى حياتش منتظم نمىگردد مگر به

--> ( 1 ) . به درستى آنان كه ايمان آوردند و عمل صالح بجاى آوردند پروردگارشان ايشان را به ايمان‌شان هدايت مىكند ، در جنّات نعيم از زير پايشان نهرها جارى است ، دعاى آنان در آنجا سبحانك و تحيّت ايشان در آنجا سلام است . و پايان دعاى آنان اين است كه ستايش براى خداست كه پروردگار جهانيان است .