مقدمه بقلم دانشمند معظم آقاى شعرانى بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و له الحمد زبان فارسى كه در حسن تعبير و عذوبت بيان و قدرت بر تشريح افكار و توضيح لطائف اسرار دومين زبان مشرق است و حكمت خلق انسان كما قال اللّه تعالى خلق الانسان علمه البيان درباره آن صادق ، از جهت كثرت مؤلفين و تنوع فنون ايشان بسيار غنى است و موجبات توسعه و تكميل در آن از همه جهت فراهم بوده است ، الا آنكه بزرگان ما غالبا به دو زبان كتاب نوشتند : به عربى تا همه مردم جهان بهره برند ، و فارسى تا اهل لسان خود را سودمندتر افتد . آنچه به زبان عرب نوشتند چون نفع آن اعم بود بيشتر محفوظ ماند و نسخها بيشتر شايع گشت و در جهان بيشتر شهرت گرفت و آنچه به زبان فارسى بود در مهد خويش بماند و نسخهاى آن كمتر انتشار يافت . اكنون آنچه از كتب فارسى از دست تطاول زمانه ايمن مانده است و حوادث روزگار آن را فانى نكرده بايد مغتنم شمرد و در ميان كتب ادب از آثار و ذخائر دوران قدرت و زندگى گذشته حفظ كرد . هنوز از طب و فلسفه و رياضى و نجوم تا تفسير و فقه و مواعظ و نصايح و اخلاق و قواعد تهذيب و معرفت و اصول تدبير ملك و سياست كتبى از اسلاف ما به اخلاف رسيده است كه هم از جهت معنى مقامى بلند دارد و هم از جهت حسن تعبير و لطف بيان .