سلوك هر دو گروه را بر خود ايشان ، با علم ما و حال آنكه نبوديم ما از احوال و رفتار ايشان ، غايب و غافل ، و عدل در حكم و سنجيدن اعمال ، همگى در اين روز حق و ثابت است . پس هركس كه اعمال او سنگين و پر بها باشد ، يعنى عدل و حسنه باشد ، پس آنها رستگاران و ظفر يابندگان به مقصود و به فوز و نجات مىباشند و هركس كه اعمال او سبك و بدون قيمت ، يعنى ظلم و سيئه باشد ؛ پس آنها اشخاصى هستند كه به خسارت رسانيدند نفوس و اعمال و تجارات خود را به سبب آنكه بودند در دار دنيا كه به ميزان و طريقهء عدالتى كه براى ايشان نصب و مشروع ( شروع « 1 » ) نموده بوديم ؛ ظلم نمودند و تبعيت آن را نكردند و معنى آيهء دوم آن است كه از براى هر امتى ، رسولى مىباشد ، پس در روز قيامت كه حاضر نموده مىشود و مىآيد رسول ايشان ، سؤال نموده مىشود از رفتار و كردار طرفين و حكم نموده مىشود در ما بين ايشان به عدالت و ايشان ظلم نموده نمىشوند . پس معلوم شد كه احدى در اين دار دنيا ، بدون رعيت و مملكت نمىباشد و همگى مأمور مىباشند كه در رعيت خود طريقهء عدل و انصاف را گرفته و از ظلم ، اعتساف ، جور و اجحاف ، اجتناب و دورى نموده و بر صراط مستقيم باشند و راه رسيدن به فوز و نجات و به دار راحت و كرامت و خلود در جنّت ، منحصر در آن مىباشد و غير آن راه ، رسيدن به هلاكت ، عذاب ، شقاوت ، دار محنت و احانت و خلود در جهنم مىباشد و اللّه هو الهادى و المستعان .

--> ( 1 ) . در نسخهء « الف » شروع آمده است .