تمهيد پنجم [ واعظان و مذكران ] و امّا واعظان و مذكران از علما ، پس ايشان طايفه‌اى مىباشند كه مشغول به وعظ مردمان و به امر به معروف و نهى از منكر به خصوصه مىباشند . معنى موعظه ، امر به معروف است و تشويق و ترغيب نمودن در آن و اميدوار نمودن بندگان را به رحمت خداوند ، و معنى نهى از منكر تهديد و تخويف نمودن از آن و ترسانيدن بندگان را از سخط خداوند . چنان كه جناب امير المؤمنين عليه السّلام فرمودند كه ؛ « الا اخبركم بالفقيه حق الفقيه من لم يقنط الناس من رحمة اللّه و لم يؤمنهم من عذاب اللّه و لم يرخّص لهم فى معاصى اللّه و لم يترك القرآن رغبته الى غيره » « 1 » . يعنى ، آيا خبر ندهم شما را به فقيه حق فقيه و به عالم درست و تمام ، آن كسى است كه مأيوس نگرداند مردمان را از رحمت خداى و ايمن نگرداند ايشان را از عذاب خداى و رخصت ندهد ايشان را در معصيت خداى و ترك نكند قرآن را به نحوى كه راغب و مستمسك به غير آن از كتابهاى ديگر باشد . و اين طايفه واعظان ، چهار صنف مىباشند دوى از آن هالك و مستهلك و دوى ديگر ناجى و فايز مىباشند . اما آن دو كه هالكند ، پس اول آن است كه فصل مشبعى چند ، از سخنان مصنوع و سجع بلا معنى يادگيرند كه هيچ‌گونه دخل در علم دين ، آخرت ، ارشاد و هدايت ندارد و زبان بدان جارى گردانند و در آن ورزش نمايند و به قصد قبول

--> ( 1 ) . بحار 2 : 48 / 8 ب 11