جهان‌گير كشورگشاى ، فرمان‌فرماى ربع مسكون ، داراى جهان‌آراى نه گردون ، مالك رقاب الامم ، سلطان سلاطين الترك و العرب و العجم ، ناشر العدل و الاحسان ، قاهر الكفر و الطغيان ، برهان الحجّة و الاعيان غازان قان خلّد اللّه تعالى سلطانه كه از همه پادشاهان به دانش و راى و همّت درگذشت ، و فرش ظلم و جهل از ديار اسلام در نوشت ؛ و خانان قتاى و رايان هند و شاهان [ 3 ر ] سند و اكاسرهء عجم و سلاطين عرب و اقاصرهء روم ( عينا ) روم ، خاك بارگاه او را سجده‌گاه خويش شناختند ، و رايت از فرّ او افراختند كه امروز شرع و اسلام را قوّت از او خواست ( عينا ) ، و كار دنيا از راى بزرگوار او آراست ؛ و دانش پنهان شده از عدل او پديدار شد . جهان جهان او را مسخّر گشت ، و زمان او را مطيع و چاكر گشت . چشم جهانيان به طلعت فرّخ و ميمون او منوّر باد ، و نگاه‌دار و ناصر او كردگار داور باد . همّت بزرگوار خويش بر جميع كتب دانش صرف كرد ، و از هر جانبى طلب كرد و گرد آورد . فرمان و يرليغ همايونش به كمترين بندگان كاتب حروف عبد الهادى بن محمّد بن محمود بن ابراهيم المراغى رسيد كه كتاب منافع حيوان را از عبارت عربى به الفاظ فارسى ترجمه گرداند . اگرچه اين ضعيف محلّ آن ندارد كه به حضرت جهان‌پناه چنين گستاخى كند ، لكن حضرت بزرگوار او خلّد اللّه سلطانه به مثابت درياست ، و قطره را از دريا منع نتوان كرد . پادشاه و پادشاه‌زادهء جهانبان سليمان وقت است . اگر مورى به قدر و طاقت خويش پاى ملخى پيش پايهء تخت برد بديع و غريب نبود .