باب شصت و سوم در حسبت بر دباغان و مشك‌سازان شايسته است كه محتسب مردى ثقه و آشنا به كار دباغى بر دباغان برگمارد و آنان را به خداى بزرگ سوگند دهد كه پوست را با آرد گندم و نخاله دباغت نكنند و در آستر اسقاط ( ؟ ) همان پوستى را به كار برند كه در رويهء آنها مصرف مىكنند . نبايد كه پوست بز را جز به قرظ يمانى ( صمغ عربى ) « 1 » دباغت كنند و بايد صمغ را هموزن پوست بگيرند ، زيرا چنان كه اشاره كرده‌ايم وزن صد پوست كوچك چهل رطل مصرى و وزن صد پوست بزرگ در حدود شصت رطل است و هرچه افزون‌تر باشد بر صمغ نيز بايد افزود مگر آنكه برحسب شمارهء پوستها باشد .

--> ( 1 ) - متن : قرظ يمانى ، و آن صمغ عربى است كه به نام اقاقيا ( جز اقاقياى معمولى ) نيز خوانده مىشود . ( فرهنگ فارسى معين ) برگ سلم ( به فتح اول و دوم ) كه بدان دباغت كنند ، كرت ، كيكر ، پوست ساقهء آن قهوه‌اى رنگ است . ر ك : اقرب الموارد و فرهنگ فارسى معين .