باب چهلم در حسبت بر دامپزشكان دامپزشكى دانشى بزرگوار است و حكما در كتابهاى خود آن را شرح كرده و در باب آن تصنيفها ساخته‌اند . معالجهء بيمارى حيوانات دشوارتر از معالجهء بيمارى انسان است ، زيرا ستوران زبان بسته‌اند و بيمارى و درد خود را گفتن نتوانند ، اما بيمارى آنها را با احساس و بررسى مىتوان فهميد . پس دامپزشك بايد به بيمارى ستوران و معالجهء آنها آگاه باشد و اين شغل را كسى بايد بر عهده گيرد كه در فنون فصد ( رگ زدن ) و قطع و داغ كردن و نظاير آن صاحب خبرت باشد و گرنه موجب مرگ يا شكستگى ستور مىشود و در اين صورت ارش و كاهش بهاى آن را به طريق شرع بايد بپردازد و محتسب نيز او را تعزير كند . شايسته است كه دامپزشك پيش از تراشيدن سم اسب و ستور ديگر ، سم را مشاهده كند ، اگر كج باشد از سوى ديگر مقدارى بتراشد تا متعادل باشد و اگر دست ستور قائم باشد ، به عقب ميخهاى كوچك و به جلو ميخهاى