باب بيست و نهم در حسبت بر دلّالان دلال بايد متدين و امين باشد و كسانى از ثقات عادل و اهل خبرت كه شهادتشان پذيرفته مىشود در حضور محتسب به ديندارى و امانت و صداقت وى در شغل دلالى شهادت دهند . زيرا كالاهاى مردم به دست ايشان است و فروشندگان ايشان را امين مىشمارند . دلال را شايسته نيست كه از پيش خود بر بهاى كالا بيفزايد مگر اينكه خود بازرگان چنين كند و نبايد شريك بزاز باشد و نبايد بهاى كالا را بىآنكه صاحب كالا وكيلش كرده باشد بگيرد . برخى از دلالان به بافندگان بَزّ ( كتان ) و نساجان و بازرگانان مبلغى وام مىدهند ، به شرط آنكه كالاى خود را منحصرا به او بفروشد ، اين عمل حرام است ، زيرا پيغمبر گرامى از قرضى كه به عنوان جلب منفعت باشد نهى فرمود . برخى ديگر كالا را خود مىخرند و به صاحبش چنين وانمود مىكنند كه ديگرى خريده است و بعد آن را به مردم مىفروشند .