باب بيست و هفتم در حسبت بر شيرفروشان بر محتسب است كه شيرفروشان را موظف بدارد تا ظروف خود را بپوشانند و دكانشان سفيد و سنگ فرش و نيز پوشش‌ها تازه باشد ، زيرا مگس محلى را كه در آن شير باشد دوست مىدارد . و بر دهانهء ظرفى كه در آن شير مىدوشند برگ خرماى تميز بگذارند تا مانع از چرك باشد . و شيرفروش بايد هر روز ظروف و ديگها را با مسواكى كه از ليف ( برگ خرما ) تازه ساخته شده باشد و با آب تميز بشويد تا شير در هواى گرم فاسد نشود . هيچيك از فروشندگان نبايد زيادتر از سهميهء خود شير داشته باشند ، زيرا فاسد و ترش مىشود ، و بايد جز شير چرب‌دار خوب مصرف نكنند و شير چربى گرفته « 1 » هم نباشد زيرا به سبب فقدان چربى مزه ندارد . و همچنين است شير آميخته به آب كه به گفتهء « رافعى » دادوستد آن اصلا روا نيست . و تشخيص آن چنين است كه در آن گياه عدس آبى ( طحلب ) مىاندازند تا شير را از آب مشخص كند ، و مىتوانند تار مويى را در آن بيندازند و سپس بيرون آرند اگر چيزى از شير به

--> ( 1 ) - متن : مقشوط ، و امروز در زبان محاوره « شير چرخ‌كرده » مىگويند .