باب يازدهم از قسم دوم در فضيلت ضيافت « 1 » اكرام اضياف از عادات اشراف است و هيچ‌كس ازين خلق چنان بهره‌مند نيست كه « 2 » كريمان عرب كه آيت مهمان‌دارى در شأن ايشان آمده است و برهان اين دعوى و مصداق اين معنى نار القرى است « 3 » كه ايشان هرشب كه جهان تاريك شود و پردهء ظلام در پيش صفّهء ايام فروگذارند ايشان آتش برافروزند تا در باديه اگر كسى راه گم كرده باشد چون آن آتش ببيند نزديك آتش « 4 » آيد و در اكرام او تكلف پديد كنند . و گفته‌اند كه هيچيز در مهمان‌دارى و راى آن نيست كه چون مهمان برسد آنچه حالى ميسر شود پيش آرند و ترك تكلّف كنند « 5 » . بيت « 6 » دربارهء ميهمان « 7 » تكلف سره نيست * در نيك و بدش نيز تصرف سره نيست

--> ( 1 ) مپ 2 : در ذكر فضيلت ضيافت + و حكايات آن ، مج : اكرام ضيف و مبالغت كردن در آن ، بنياد : در اكرام ضيف و عزت مهمان . ( 2 ) مپ 2 : و ( 3 ) متن - نار القرى است ، مپ 2 : نارهرى است ، بنياد : ما را گواهى است . ( 4 ) مپ 2 و مج : آن‌جا ( 5 ) مج : گيرند + چنان كه گفته‌اند ( 6 ) مج : نظم ( 7 ) متن و مپ 2 و مج : مهمان