ارزانى فرمايد . موسى ( ع ) همراه آنان كه هفتاد هزار تن يا فزون بر آن بودند به صحرا رفت و عرضه داشت : پروردگارا باران خود را بر ما ارزانى فرماى و رحمت خويش را بر ما فروريز ، و به پاس كودكان شيرخوار و چهارپايان چرنده و پيرمردان خميده پشت بر ما رحمت فرماى ، ولى بر آسمان و خورشيد چيزى جز خشكى و سوزندگى نيفزود ، موسى گفت : بارخدايا اگر آبروى من در پيشگاه تو كاسته شده است ترا به آبروى پيامبر امّى محمد ( ص ) كه او را در آخر زمان برمىانگيزى سوگند مىدهم . خداوند متعال به او وحى فرمود : كه آبروى تو در پيشگاه من كاسته نشده است و همچنان در حريم ما آبرومندى ، ولى ميان شما بنده‌اى است كه چهل سال است با انجام گناهان با من ستيز مىكند ، اينك ميان مردم ندا بده تا او از ميان شما بيرون رود كه به سبب او شما را از نعمت بازداشته‌ام . موسى عرضه داشت : اى سرور و پروردگار من ! من بنده‌اى ناتوانم و صداى من ضعيف است و چگونه به آنان كه هفتاد هزار يا فزون بر آن هستند صداى من مىرسد . خداوند به او وحى فرمود از تو ندا كردن و از من رساندن آن صدا به ايشان است . موسى برخاست و بانگ برداشت : كه اى بنده‌اى كه چهل سال است با گناه و سركشى با خدا ستيز مىكنى از ميان ما بيرون برو كه به سبب تو باران از ما بازداشته شده است . آن بنده گنهكار برخاست و به چپ و راست نگريست و هيچكس را نديد كه بيرون آمده باشد ، دانست منظور خود اوست ، با خود گفت ، اينك اگر من از ميان مردم بيرون آيم در حضور همه بنى اسرائيل رسوا مىشوم ، و اگر بر جاى نشينم و همراه آنان باشم به سبب من از باران محروم مىشوند ، ناچار پشيمان سر در گريبان خود فروبرد و عرضه داشت : پروردگارا چهل سال ترا گناه و سركشى كردم ، مرا مهلت دادى ، اينك فرمانبردار به پيشگاه تو آمده‌ام مرا بپذير . هنوز سخن او پايان نيافته بود كه ابرى سپيد پديدار آمد و همچون دهانه مشك بر آنان باران باريد . موسى ( ع ) عرضه داشت : بارخدايا اى سرور من به چه سبب ما را سيراب فرمودى و حال آنكه كسى از ميان ما بيرون نيامد ؟ فرمود : اينك به پاس همان كس كه به سبب او شما را محروم ساختم سيراب كردم . موسى گفت : پروردگارا ! اين بنده فرمانبردار را به من نشان بده ، فرمود : در آن هنگام كه او از فرمان من سرپيچى مىكرد او را رسوا نساختم ، اينك كه او فرمانبردار شده است او را رسوا سازم ؟