داود گفت : داستان خود را براى من بازگو كنيد ، يكى از ايشان چنين گفت : « اين برادر من است كه او را نود و نه ميش است و مرا ميشى است يگانه ، و مىگويد آن را به من بده - مرا خداوند آن كن - و با چيره‌زبانى بر من زور مىكند » « 13 » ، و به هرحال بر من چيره شد و ستم كرد و ميش مرا گرفت و همراه ميش‌هاى خود ساخت ، و چون سخن مىگويد از من سخن‌آورتر است و چون مردم را به يارى فراخواند پاسخ او را شتابانتر مىدهند و چون خروج كند پيروانش از من بيشترند . داود گفت : « همانا كه بر تو ستم كرده است به خواستن ميش تو كه با ميشان وى به‌هم بود ، و همانا كه بسيارى از انبازان بر يكديگر ستم روا دارند ، مگر آنان كه ايمان آورده و نيكوكارند و ايشان اندك‌اند » . « 14 » در اين هنگام آن يك كه از او شكايت شده بود بخنديد ، داود گفت : ستم مىكنى و مىخندى ؟ بسيار نيازمند به تيشه‌اى هستى كه چهره و دهانت را فروكوبد . آن فرشته گفت : تو خود به آن نيازمندترى ، و هردو به آسمان برشدند . در روايت ديگرى آمده است كه آن دو مرد به صورت اصلى خود - فرشته - درآمدند و به آسمان برشدند و مىگفتند : اين مرد بر خود داورى كرد . و داود ( ع ) دانست كه مقصود خود او بوده است و چهل روز سر به سجده نهاد و جز براى نيازهاى ضرورى سر از سجده برنمىداشت و باز سر به سجده مىنهاد ، و هيچ نمىخورد و نمىآشاميد ، و چندان گريست كه بر اطراف سرش كه بر زمين نهاده بود گياه روييد ، و پروردگار خويش را فرامىخواند و از او خواهش پذيرش توبه مىكرد . او در سجده خود مىگفت : منزه است آفريننده نور و آنكه ميان دلها حائل مىشود ، منزه است آفريننده نور ، بارخدايا تو مرا با دشمنم شيطان رها فرمودى و چون آزمون و بلاى او بر من رسيد ياراى ايستادگى نداشتم ، منزه است پروردگار نور ، بارخدايا با آنكه از زبور هرگز جدا نمىشوم ولى به آنچه ديگران را پند مىدهم خود پند نگرفتم ، پروردگارا مرا فرمان دادى كه براى يتيم چون پدرى مهربان و براى بيوه‌زن چون همسرى مهربان باشم ولى من عهد و پيمانت را به فراموشى سپردم ، منزه است پروردگار نور ، بارخدايا روز رستخيز به چه چشمى به تو بنگرم ؟ و همانا ستمگران بايد دزديده و به گوشهء چشم بنگرند ، منزه است پروردگار نور ، بارخدايا اى واى بر داود از گناه بزرگى كه مرتكب شده است ، منزه است پروردگار نور ، بارخدايا واى بر داود

--> ( 13 و 14 ) . آيات 24 / 22 سوره ( ص ) .