عبد الله بن قدامة ( مترجم : محمود مهدوى دامغانى )
34
كتاب التوابين ( توبه كنندگان ) ( فارسى )
فرشتگانى كه پيش از آنان فرود آمده بودند نداشت و سالارشان موسى را گفت : بر آنچه مسألت كردى شكيبا باش . و بدينگونه همه ساكنان آسمانها تا آسمان هفتم با پيكرها و گونههاى گوناگون فرود آمدند ، جمعى از فرشتگان پديد آمدند كه پرتوشان چشم را خيره مىساخت و با آنان نيزههايى به بزرگى و بلندى درختان تنومند خرما بود و همچون شعلههاى آتش فروزندهتر از چشمه خورشيد به نظر مىرسيد ، موسى ( ع ) در حالى كه مىگريست با صداى بلند عرضه مىداشت : بارخدايا مرا فراياد آور و فراموشم مكن كه بنده توام ، و گمان نمىبرم كه از اين گرفتارى رهايى يابم ، اگر از جاى خود بيرون روم مىسوزم و اگر بر جاى بمانم مىميرم ، سالار فرشتگان موسى را گفت : نزديك است كه چنان آكنده از بيم شوى كه دلت گسسته شود ، اين ثمره چيزى است كه براى نگريستن به آن نشستى . گويد : در اين هنگام جبريل و ميكائيل و اسرافيل و ديگر فرشتگان هفت آسمان و حاملان عرش و كرسى فرود آمدند و به موسى گفتند : اى خطاكار خطاكارزاده ! چه چيز ترا بر اين جايگاه فراآورده است و چگونه گستاخى كردى و از خداى خويش نگريستن بر او را مسألت كردى ؟ موسى ( ع ) مىگريست و زانوها و مفاصل او چنان مىلرزيد كه گويى گسسته مىشود ، و خداى عز و جل كه بنده خود را در آن حال ديد پايهء عرش خويش را به او نماياند ، موسى بر آن آويخت و دلش آرام گرفت . اسرافيل به موسى گفت : سوگند به خدا ما كه سالارهاى فرشتگانيم از آن هنگام كه خداوند ما را آفريده است از بيم و وحشت هرگز چشم خود را به سوى عرش نگرداندهايم و اى بنده ناتوان چه چيزى ترا بر اين كار واداشت ؟ موسى كه آرامش يافته بود گفت : اى اسرافيل دوست داشتم از عظمت پروردگار خويش همين اندازه را كه شناختم بشناسم . در اين هنگام خداى عز و جل به آسمانها وحى فرستاد كه مىخواهم بر كوه جلوه افكنم ، آسمانها و زمين و ماه خورشيد و ستارگان ، كوهها و ابرها و بهشت و دوزخ و درياها و فرشتگان همگى به لرزه درآمدند و به سجده درافتادند ، و موسى ( ع ) همچنان بر كوه مىنگريست و چون پروردگار او براى كوه جلوه فرمود آن را از هم پاشيده ساخت و موسى مدهوش و مرده از جلوهء پروردگار عزت از آن سنگ فروافتاد و سنگ همچون خيمهاى بر او قرار گرفت كه نسوزد . حسن « 9 » مىگويد : در اين هنگام خداوند متعال جبريل را گسيل فرمود تا آن سنگ را از
--> ( 9 ) . يعنى حسن بصرى : متولد به سال 21 و درگذشته به سال 110 هجرى ؛ او را از پيشوايان بزرگ مردم بصره -