نزد خود و همچنين قدرت درك و فهم او تصريح كرده است . شيخ بهايى هم در سال 1018 ه . ق يك اجازهء روايتى براى او نوشته است . « 1 » سيّد احمد بعد از درگذشت مير داماد ، به آثار وى عشق مىورزيد . يكى از كارهاى علمى او شرحى است كه بر قبسات مير نوشت . وى در مقدّمهء اين شرح ، با اين القاب از مير داماد ياد مىكند : « هو الحكيم العظيم ، آية اللّه الكريم ، باقر علوم الأوّلين و الآخرين » . سپس دربارهء ارتباط علمى خود با او مىنويسد : « و آنست نارا من قبسات صحبته الملكيّة فى دهر طويل و اصطليت من جذوات ملازمته البهيّة فى أوان المدارسة و غيره فى أمد بعيد » . « 2 » شاه صفى پس از درگذشت مير داماد ، به سيّد احمد علوى دستور داد تا مجموعهء اشعار مير را گردآورى كند كه او نيز چنين كرده ، آن را مصدّر به نام شاه ساخت . « 3 » افندى اين ديوان را در شهر سارى ديده است . « 4 » مقام بلند سيّد احمد در فلسفهء شيعى ، همچنان ناشناخته باقى مانده ، و در ميان متأخرين ، تنها كسى كه نخستين بار ضمن بررسى متون فلسفى اين دوره به وى توجّه كرد ، هانرى كربن فرانسوى بود . وى در گفتارى تحت عنوان « جريان مير داماد » ، به بررسى آثار و عمق بينش فلسفى سيّد احمد و گرايش اشراقى وى

--> ( 1 ) . ر . ك : فضائل السادات ، ص 506 ؛ بحار الأنوار ، ج 106 ، صص 152 - 159 ؛ فهرست نسخه‌هاى خطّى كتابخانه‌هاى اصفهان ، صص 172 - 173 . ( 2 ) . شرح القبسات ، ص 88 . ( 3 ) . ر . ك : فهرست نسخه‌هاى خطّى كتابخانهء ملّى ، ج 5 ، ص 313 ، نسخهء شمارهء 2217 . اين ديوان به شكلهاى مختلفى به چاپ رسيده است . از جمله در سال 1349 ه . به همّت ميرزا محمود شفيعى در مطبعهء سعادت اصفهان . همچنين در شرح حال مير داماد و مير فندرسكى ، از اكبر هادى ( اصفهان ، 1363 ) و نيز با عنوان ديوان مير داماد ، به كوشش احمد كرمى ، تهران ، 1379 . ( 4 ) . تعليقة أمل الآمل ، ص 250 ، ش 734 .