موارد منظم و اتفاقى استعمال اين « - ى » در نوشته‌هاى قديم فارسى ( رك . بهار ، سبك‌شناسى ج 1 ص 346 ) در اين جا به صورت قاعده‌اى عمومى درآمده است . برخى از موارد نيز در متون ديگر اصلا ديده نمىشود . مثلا جمله‌اى از قبيل : « پذيرفتمى كه تا من زنده باشمى گوى هرگز نزنمى » . توجيه شواهدى مانند جملهء زيرين كه در آن ياء از صيغه‌هاى مشابه فعل حذف شده دشوارست : « اسراف تن را بكاهد و نفس را برنجاند و عقل را بپژمراندى » . اين خصوصيات بر روى هم مجموعهء لغات و سبكى را پديد مىآورد كه با تكامل زبان و نثر فارسى - كه از قرن پنجم و پيش از ان مىشناسيم - ناسازگارست . اين حقيقت را نيز نمىتوان ناديده گرفت كه تقريبا همهء نوادرى كه در نسخهء خطى منظور يافت مىشود در سبك شناسى بهار ( ج 1 ) نيز به نظر مىرسد .