نصيبى ده كه « 1 » : مصراع و للارض من كأس الكرام نصيب 1 و بر تو محقّق باشد كه عادت كرام ايّام ، اكرام « 2 » اضياف است و زبان نبوّت « 3 » چنين عبارت كرده است كه : « الضّيف اذا نزل برزقه و اذا ارتحل ارتحل بذنوب قومه » 2 و رعايت حقوق غربا از مراسم اهل ديانت و خداوندان فتوّت است . شعر هل الدّهر يوما بليلى يجود * و ايّامنا باللّوى هل تعود « 4 » الا قل لسكّان وادى الحبيب * هنيئا لكم فى الجنان الخلود افيضوا علينا من الماء فيضا * فنحن عطاش و انتم ورود 3 بوزنه چون اين كلمات منظوم و منثور سماع كرد ، با خود گفت : اگر چند ميان من و خرس « 5 » مباينتى طبيعى و مباعدتى صنيعى است « 6 » كه به شكل و هيأت و سيرت و صورت ، مخالف يكديگريم امّا اگر در مقابلهء اين مقدّمات و مقامات كه او در بيان زبان آورد و به مراعات جنان و مصافات زبان « 7 » عرض داد ، تكلّفى نكنم و تلطّفى واجب ندارم ، سمت بخل را ارتكاب نموده باشم و ساحت روزگار خود را به « 8 » وصمت بخل و لوث شحّ ، ملوّث « 9 » گردانيده و نصّ تنزيل را كه بدين معنى نازل است ، خلاف روا داشته كه وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلا تَنْهَرْ وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ 4 . بوزنه هشاشتى نمود و بشاشتى ظاهر كرد و خرس « 10 » را به لطفى جواب داد و گفت : « مرحبا و اهلا و ناقة و رحلا » 5 . بنشين و بياساى و « 11 » فرود آى و پاىافزار بگشاى . شعر و نحن ابو الضّيفان نكرم ضيفنا * بالوان اكرام و انواع انعام 6

--> ( 1 ) . ازمير : « كه » ندارد ( 2 ) . ازمير : نواختن ( 3 ) . آتش : « از وى » اضافه دارد ( 4 ) . ازمير : بالهوى يعود ( آتش پس از اين ، بيت ديگرى نيز دارد ) عهود تقضّت و عيش مضى * بنفسى و اللّه تلك العهود ( 5 ) . آتش : خوك ( 6 ) . ازمير : هست ( 7 ) . ازمير : نهان ( 8 ) . ازمير : از ( 9 ) . آتش : آلوده ( 10 ) . آتش : خوك ( 11 ) . آتش : واو ندارد