كه حضيض او به نزهت و رفعت « 1 » بر گلزار اختران و سبزه‌زار آسمان راجح آمدى و آشيانه ساختند « 2 » بر شقّى راسخ و شعبى راسى كه هواى او معتدل و خوش و مرغزار او نزه و دلكش بود . انواع اشجار بر اطراف و اكناف او رسته و اجناس وحوش و طيور در حضيض و بقاع « 3 » او قرار گرفته . آبهاى صافى از چشمه‌هاى او روان و نسيم شمال « 4 » در صحراى او بزان . فضاى هواى او از عفونت خالى و مهابط و مصاعد او « 5 » از خوف صيادان بيرحم منزّه . در فصل ربيع ، كلالهء لاله از قلال جبال و بقاع « 6 » تلال او چون « 7 » قنديل عقيقين از صوامع « 8 » رهابين ، تابان . بيت در افشان لاله در وى چون چراغى * وليك از دود او بر جانش داغى « 9 » 1 شعر شقائق يحملن النّدى فكأنّها * دموع التّصابى فى خدود الخرائد « 10 » 2 و آبهاى منابع و مشارع ، چون آب چشم عاشقان . گفتى صرح ممرّد است يا « 11 » جوشن مزرّد « 12 » . إِنَّهُ صَرْحٌ مُمَرَّدٌ مِنْ قَوارِيرَ 3 شعر و عيونه كعيون اصحاب الهوى * بصفاء دمع من وفاء قلوب 4 و اين « 13 » دو كبك با يكديگر عيشى مهيّا و وصالى مهنّا داشتند . چشم شوخ ايّام از ايشان غافل و طبع بىوفاى روزگار از ايشان بىخبر . در فضاى كوهسار پرواز مىكردند و در عرصهء مراد اهتزاز مىنمودند . حسن و جمال ماده هر روز بىاندازه‌تر و عشق و مهر نر هر زمان تازه‌تر .

--> ( 1 ) . ازمير : خضرت ( 2 ) . آتش : آشيانه‌اى گرفتند ( تاشكند مطابق متن ) ( 3 ) . آتش : يفاع ( 4 ) . آتش : صبا و شمال ( 5 ) . آتش : آن ( 6 ) . آتش : يفاع ( 7 ) . ازمير : چو ( 8 ) . ازمير : و معابد زهّاد و رهابين ( 9 ) . آتش بيتى ديگر نيز دارد : شقايق بر يكى پا ايستاده * چو بر شاخ زمرّد جام باده ( 10 ) . ازمير : كواعب ( 11 ) . آتش : با ( تاشكند مطابق متن ) ( 12 ) . ازمير : مزرّدست ( 13 ) . ازمير : آن