نظير : حريف مجلس ما خود هميشه دل ميبرد * على الخصوص كه پيرايه‌اى بر او بستند . سعدى . نور على نور . گل بيخار اندر گلشن دهر به چشم تيزبين كى ميتوان ديد . مسعود سعد سلمان رجوع به : گنج و مار . . . ، شود . گل بيخار نچيده است كسى گنج بىرنج نديده است كسى . . . ) جامى . رجوع به : گنج و مار . . . ، شود . گل بىعيب خداست . نظير : همه حمال عيب خويشتنيم * طعنه بر عيب ديگران چه زنيم . سعدى . كل امرء . فيه ما يرمى به . اى الرجال المهذب . قلما يخلو انسان عن نسيان و قلم عن طغيان از تاريخ گزيده . گر مرد راه‌بين شده‌اى عيب كس مكن * از زاغ چشم‌بين وز طاوس پر نگر . گل از بوستان باده‌نوشان برند * خس و خار هيزم‌فروشان برند . قبا گر حرير است و گر پرنيان * بناچار حشوش بود در ميان . سعدى . كه را بداد هنر عيب نيز داد خداى . عنصرى . الانسان محل السهو و النسيان . الانسان يساوق السهو و النسيان . كه در بحر لؤلؤ صدف نيز هست * درخت بلند است در باغ و پست . بحر هرچند كه كان گهر است * صدف او ز گهر بيشتر است . جامى . و رجوع به : همه حمال عيب خويشتنيم . . . ، شود . گل چاه صرف چاه . گل چو شود قرين گل گيرد رنگ و بوى او قدر نبات يافت چوب از اثر مصاحبت . . . ) مغربى . رجوع به : كمال همنشين در من . . . ، و رجوع به : آلو چو بآلو . . . ، شود . گلخن با دانا گلشن شود گلشن يا بيخردان گلخن است . ناصر خسرو . گلخنى را روسيه از دود يا خاكستر است سفله گر خجلت كشد ز آثار فعل خود كشد . . . ) نقل از تاريخ گيلان مرعشى . گلخنى مفلس ناشسته روى مرد سراپردهء انوار نيست . عطار . گل خوشبوى پاكيزه است اگر چند نرويد جز كه در سركين و شد يار . ناصر خسرو . گل در دامن خار است و زر در كيسهء خارا نه هركو نعمتى دارد شريفست و عزيز آنكس كه . . . ) سلمان ساوجى .