قرائى تائبى نمىخواست * رندى و مقامرى برآورد دين ره ايزدى رها كرد * كيش بت آذرى برآورد قَرار - ( اصطلاح عرفانى ) قرار زوال تردد از حقيقت حال است . ( از تاريخ تصوف ص 651 ) قُرآن - ( اصطلاح تفسير ، كلام ) كلام الله مجيد . كه از طريق وحى بر قلب پيامبر گرامى نازل گرديده در اصول رشاد آمده است : قرآن مجموعهء آياتى است كه از اوائل بعثت تا اواسط سال رحلت بتدريج و بر حسب حوادث و احتياجات روز نازل و بوسيلهء كاتبين وحى تحرير گرديده و سپس به صورت كتابى كه اينك در دست ما مىباشد در آمده است كتابى كه در حال حاضر بين ما متداول است بلا ترديد همان قرآن منزل از مصدر وحى الهى است كه يدا بيد و نسلا بعد نسل بما رسيده و نسخ بيشمار آن اينك در سرتاسر عالم منتشر مىباشد بنا بروايات متواترهء كه در كتب تواريخ و اخبار مسطور شده : هر آيهء كه نازل ميگردد پيغمبر ( ص ) پس از آن كه قرائت متن آن را از امين وحى تعليم ميگرفت و معانى آن را بدرستى درك مىفرمود - با تأنى و حوصلهء بسيار و بدون تعجيل و شتاب آن را براى حاضرين قرائت و معنى و يا معانيش را نيز فى المجلس تشريح مىفرمود - و حاضرين كه شيفتهء استماع كلام الهى بودند با دقت تمام گوش فرا داده و آن را حرف به حرف و كلمه به كلمه در سينه‌هاى خود ضبط مىنمودند و حتى چندين بار نيز در محضرش تكرار كرده و به صحت محفوظات خويش اطمينان مىيافتند . پيغمبر ( ص ) كه خود سواد خواندن و نوشتن نداشت پس از فراغ از تبليغ هر يك از آيات نازله را بيدرنگ بيكى از محررين دستور مىفرمود تا آن را حضورا تحرير كند . اين محررين كه غالبا در مصاحبت پيغمبر ( ص ) بودند آيات مزبوره را عينا در روى قطعاتى از شاخهء درخت خرما - سنگ سفيد - استخوان شانهء شتر و گوسفند - تيكه‌هاى چرم - پارچه‌هاى ديبا و حرير - رقعات كاغذ با خط كوفى كه تازه از حيره و بين النهرين به آن نواحى سرايت كرده بود نوشته و نسخهء از آن را نيز براى خود نگاه ميداشتند كاتبين وحى عبارت بودند از حضرت على ابن ابي طالب ( ع ) و خلفاى ثلاثه - ابى بن كعب - ثابت بن قيس - زيد بن ثابت - معاوية بن ابى سفيان - يزيد بن ابى سفيان مغيرة بن شعبه - زبير بن عوام - خالد بن وليد - علاء بن خضرمى - عمرو بن العاص عبد الله الخضرمى - محمد بن مسلمه - عبد الله بن عبد الله - مروان بن حكم - عبد الله بن مسعود - عبد الله بن سعد - عبد الله بن عباس - معاذ بن جبل - سالم مولى ابى حذيفه - سعد بن وقاص - عويمر بن عامر مشهور بابى درداء . و بيست و چند نفر ديگر ( اصول رشاد ص 186 - 185 ) . قِران - ( نجوم ، فقه ) بكسر قاف در فقه حج قران حجى را گويند كه در آن جمع بين حج و عمره با يك احرام