از آنكه بدون واسطه عارض شود يا با واسطه ( دستور ج 2 ص 385 ) . عَوارضِ سَماويَّه - ( اصطلاح فلسفى ) آنچه در تحت اختيار بشر نيست و از آسمان نازل مىشود مانند انواع امراض بنا بر قول قدما ( دستور ج 2 ص 385 ) عَوارضِ عُرفيَّه - ( اصطلاح فلسفى ) امور خارج از ذات اشيا را گويند . عَوارضِ غَريبَه - ( اصطلاح فلسفى ) مراد عوارض غربيه و بيگانه است . عَوارضِ مُشَخَّصَه - ( اصطلاح فلسفى ) ملحقات و لوازم و عوارض خارجى هر موجودى را عوارض مشخصه گويند و بنا بر قول صدر الدين علامت‌هاى مشخصه‌اند . ( اسفار ج 2 ص 154 ) . عَوارضِ مُكتَسَبَه - ( اصطلاح فلسفى ) عوارض مكتسبه در مقابل عوارض سماويه است مانند جهل ، سفه ، سكر و غيره كه در تحت اختيار ما است ( رجوع شود به دستور ج 2 ص 386 ) . عَوالِمِ اربَعَه - ( اصطلاح فلسفى ) مراد از عوالم اربعه عالم لاهوت ، ملكوت ، جبروت و ملك و ناسوت است و بعضى عوالم خمسه گويند كه عبارت باشند از عالم علم ، عين ، جبروت ، ملكوت و عالم خلق . شيخ اشراق گويد : عوالم اربعه عبارت‌اند از عالم انوار مجردهء عقليه و انوار مدبره و عالم صور معلقه و عالم خلق و ماده و برزخ « العوالم الاربعة الاول الانوار القاهرة و هو عالم الانوار المجردة العقلية الثانى الانوار المدبرة و هو عالم الانوار المدبرة الاسفهبدية الفلكية و الانسانية و الثالث البرزخيات و هو عالم الحس الرابع العالم الصور المعلقة الظلمانية و هو عالم المثال و الخيال و هذه العالم المذكور نسميه عالم الاشباح و هو الذى اشار اليها الأقدمون فى الوجود عالما مقداريا غير العالم الحس و به تحققت و بعثت الاجساد » ( ش ص 515 ) . عَوالِمِ عالِيَه - ( اصطلاح فلسفى ) مراد عالم مجردات طوليه و عرضيه و صور مجرده و مثل معلقه است « فهذه العوالم العالية كتب الهية و صحف ربانية » ( اسفار ج 3 ص 63 ) . عَوالِمِ كُلّيه - ( اصطلاح فلسفى ) مراد عقل و نفس كل و انسان كامل است عَوالِمُ اللَّبس - ( اصطلاح عرفانى ) و تمام مراتب نازلهء از حضرت احديت است زيرا كه ذات قدسيه تنزل فرموده به تعينات در مرتبت و متصف شده به صفات روحانيه و مثاليه عَورَت - ( اصطلاح فقهى ) و عورت در مرد قبل و بيضتين و دبر باشد و در زن قبل و دبر است و آنچه لازم است ستر آن رنگ بشره است يعنى پوشاندن تمام بدن بجز كفين و صورت . عَوض - ( اصطلاح ادبى ) عوض بفتح عين و سكون واو ظرف است براى استغراق مستقبل مانند « ابدأ » و مختص به نفى است و در صورتى كه اضافه شود معرب است مانند « لا افعله عوض العائضين » و در صورتى كه قطع از اضافه شود مبنى خواهد بود و بناء آن بر ضم است مانند