عالَمِ ضِياء إلهى - ( اصطلاح فلسفى ) مراد عالم امر است ( اسفار ج 2 ص 125 ) . عالَمِ طَبايِعِ و شَهَوات - ( اصطلاح كلامى و مذهبى و عرفانى ) منظور عالم ماده و عالم كون و فساد است . عالَمِ سِفلى - ( اصطلاح فلسفى طبايع و عناصر . ( انسان ص 352 ) عالَم طَبيعى يا طبيعت - ( اصطلاح فلسفى ) مراد از عالم طبيعى گاه عالم مقابل عالم الهى است و گاه مقابل مجردات و عقول است كه عالم حوادث و زمانيات باشد رجوع به عالم شهادت و ( مبدأ و معاد ص 302 - اسفار ج 2 ص 177 ) شود . عالَمِ ظُلُمات يا ظُلمانى - ( اصطلاح فلسفى ) مراد عالم جسام مظلمه است . اين اصطلاح اشراقى است ( اسفار ج 3 ص 140 - مجموعه دوم مصنفات ص 155 ) . عالَمِ عَقلى - مراد از عالم عقلى گاه‌گاه عالم ذهن است كه مقابل عالم خارج از ذهن است و گاه عالم عقول است مقابل عالم اجسام ( اسفار ج 2 ص 172 ) عالَمِ عُقول . عالَمِ عُقولِ مُقَدَّسَه مراد عالم عقول طوليه است كه عالم قضاء الهى است « و محل القضاء هو المسمى بام الكتاب و اللوح المحفوظ عن النسخ و التغيير لكونه من عالم الجبروت و عالم العقول المقدسة عن التغيير و الزمان » ( رسائل ص 282 و رجوع شود به اسفار ج 2 ص 172 - مجموعه دوم مصنفات ص 186 ) . عالَمِ غَيب - ( اصطلاح فلسفى ) مراد جهان معقول و مجردات نوريه است كه غايب از عالم شهادت ميباشند و بالاخره عالم غيب هم اطلاق بر عالم ذهن و معقولات ذهنى و صور مدركه عقلى شود و هم اطلاق بر عالم عقول و نفوس مجرده شود و هم اطلاق بر عالم برزخ شود و هم بر عالم آخرت و غيب مطلق كه صقع ربوبى است ( از اسفار ج 4 ص 102 ) . رجوع بعالم شهادت شود . عالَمِ عِلوى - ( اصطلاح فلسفى ) مراد از عالم علوى عالم بالا از فلكيات و كواكب است و گاه اطلاق ديگرى دارد كه خواجه طوسى گويد : و مراد آنها از عالم علو و - سفل مكانى است بحسب حس بلكه هر چه محسوس بود اسفل بود بدين اعتبار اگر چه در مكان اعلى بود و هر چه معقول بود گر چه در مكانى اسفل بود علوى بود . ( اخلاق ناصرى ص 41 ) . عالَمِ عَناصِر - مراد جهان عنصريات و مواليد است ( از مجموعه دوم مصنفات 197 ) . عالَمِ كَبير - ( اصطلاح فلسفى ) مراد از عالم كبير جهان وجود با نظام كلى و جملى خود مىباشد كه انسان كبير هم گفته‌اند چنان كه انسان « به معناى حيوان ناطق » را عالم صغير هم ناميده‌اند و در هر حال رواقيان براى نخستين بار