اوست از بنده بواسطهء حال خود انسان و تجلى از قبل عبد زوال حجاب بشريت است و اصقال مرآت قلب است و ستر حق از خواص بندگان جهت ترحمى است كه در حق آنها روا دارد . كه اگر مستور نباشد هرآينه متلاشى شوند و وجود او در عين مكاشفت مستور است از آنها و بعضى گفته‌اند كه ستر از قبل عبد بودن بشريت است بين ستر و شهود غيبى و هر گاه نور غيبى آشكار گردد حجاب بشريت بر طرف شود و از قبل حق پوشيدن حال اوست از عبد . ( حاشيه بر شرح قشريه ص 77 - شرح گلشن راز ص 39 ) . عوام در پردهء سترند و خواص در دام تجلى ، ستر بر عوام عقوبت است و براى خواص رحمت . سَترِ عَورَت - ( اصطلاح فقهى ) ستر يعنى پوشاندن « ستر العورة » پوشانيدن عورت است قبلا و دبرا و آن واجب است در حال نماز . ( از كشاف ج 1 ص 715 ) براى زن واجب است كه بجز كف و دو دست و صورت همهء بدن خود را بپوشاند و اصولا اطلاق عورت بر زن به تمام بدن او شود و در اين مورد فقط دو كف دست و صورت مستثنى است رجوع شود به ( شرح لمعه ج 1 ص 51 ) در معتقد الاماميه در بارهء ستر عورت آمده است : و عورت مردان پيش و پس ايشان واجب است ، و عورت زنان جملهء تنهاى ايشان است . و كنيزكان را روا بود سر برهنه نماز كردن . و مردان را از ناف تا سر زانو پوشيدن سنت است ، و كنيزكان سر پوشيدن دليل بر آنكه عورت مردان پيش و پس ايشانست ، اجماع مسلمانان است . و آنچه زايدست برين از ناف تا زانو ، كسى كه دعوى مىكند كه عورت است ، و پوشيدن آن واجب است ، بر وى بود كه دليل گويد ، و در شريعت دليل نيست . ديگر آنكه ، اصل برائت ذمت است از واجبات ، و مشغول بودن ذمت بواجبى جز بدليل معلوم نگردد . و اما آنچه بوى عورت پوشند تا نماز درست باشد محتاج سه شرط است : يكى آنك ملك باشد يا جارى مجرى ملك باشد . دوم آنكه پاك باشد از نجاست . سيم آنكه از آن جمله بود كه از زمين برويد ، چون پنبه و كتان يا موى و پشم حيوانى كه گوشت او حلال بود يا پوست وى چون كشتار بود . و در جامهء ابريشمين خالص ، و پوست مردار اگر چه دباغت كرده باشند ، و آنچه گوشت وى نخورند و اگر چه كشتار باشد روا نباشد نماز كردن . و در پوست روباه و خرگوش و جامه‌اى كه از پشم بافته باشند روا نبود نماز كردن . دليلش اجماع اماميه است . و اجماع ايشان حجت است ، از براى بودن قول معصوم در ميان اقوال ايشان . دوم طريقهء احتياط است ، زيرا كه هر كه در غير اينها نماز كند باتفاق نمازش درست باشد و ذمتش بيقين برى