از حجاب ابر نورش شد ضعيف * كم ز ماه نو شد آن بدر شريف مه خيالى مينمايد ز ابر و گرد * ابر تن ما را خيال‌انديش كرد لطف مه بنگر كه اين هم لطف او است . * كه بگفت اين ابرها ما را عدو است مه فراغت دارد از ابر و غبار * بر فراز چرخ دارد او مدار ابر ما را شد عدو و خصم جان * كه كند مه ر ز چشم ما نهان ابر را تابى اگر هست از مه است * هر كه مه خواند ابر را او گمره است نور مه برابر چون منزل شده است * روى تاريكش زمه مبدل شده است إِبراء - ( اصطلاح فقهى است ) و برى كردن و مبرا دانستن ذمه مديون است از ديون او و « هو اسقاط ما فى ذمة الغير من الحق » است و چون اسقاط حق است و نقل ملك نيست قبول مديون شرط نيست و از ايقاعات است ( از شرح لمعه ج 1 ص 231 . الفقه على مذاهب الاربعة قسم معاملات ج 3 ص 12 ) در كتاب كليات حقوقى آمده است : ابراء اسقاط حقى است كه شخص به ديگرى دارد و وقتى حق ساقط گرديد ديگر برنمىگردد . بنا بر اين فسخ و اقاله در ابراء جارى نيست . ابراء ايقاع است نه عقد پس حاجت بايجاب و قبول ندارد مگر وقتى كه بطريق صلح واقع شده باشد . متعلق ابراء بايد حق ثابت محققى باشد و شامل ما بعد نخواهد شد ( كليات حقوقى ص 227 ) أَبْرار - ( اصطلاح عرفانى و اخلاقى ) ابرار يعنى نيكان و خوبان و از اصطلاحات اخلاقى عرفانى است و عبارتند از متوسطان در سلوك و از بندگان خاص خدايند كه مدارجى از سير الى اللّه را طى كرده باشند . و مقام ابرار يكى از مقامات قرب به حق است و ابرار جماعتى باشند كه باصلاح بلاد و عباد مشغول و سعى ايشان بر تكميل خلق مقصور بود . ( اخلاق ناصرى چاپ جديد ص 160 و از شرح كلمات بابا طاهر ص 151 ) در عرفان - ابرار عبارت از متوسطان در سلوك‌اند و از بندگان خاص خدايند كه مدارجى از سير الى اللّه را طى كرده باشند و در قرآن مجيد آمده است كه تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ و يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً . در حديث است . مشاهدة الابرار بين التجلى و الاستار . ( از گلستان ص 61 ) إبرازِ غَيْرِ حاصِل - ( اصطلاح ادبى ) ابراز غير حاصل در معرض حاصل از اصطلاحات اهل معانى بيان است و مراد اين است كه در صورتى كه اسباب و مقدمات امرى حاصل باشد بطورى كه موجب قطع بحصول ذى المقدمات باشد آن را مانند حاصل فرض كنند چنان كه در حال تهيه مقدمات اشتراء متاعى . خريدار گويد « ان اشتريت كان كذا » كه دلالت بر قوت اسباب كند .