چنان كه ميدانيم چون در قديم ( تا پنجاه سال قبل در ايران نيز متداول بوده است ) خواندن علم طبّ يا فلسفه ملازمه داشته است بدين جهت بدون استثناء عموم طالبين علم طبّ تحصيل فلسفه و طبّ را با يكديگر توأم انجام ميدادند و اين امر در وضع طبيب و شهرت وى در قديم الايّام بسيار اهميّت داشته است و اصولا تحصيل فلسفه از لوازم و واجبات اوّليّه براى هر طبيب بوده است . روى همين اصل بوده است كه رازى را بعلّت آنكه در فلسفه و حكمت مانند طبّ چندان وارد نمىدانستند در كتاب سيرهء فلسفى خود بدان اشاره نموده و از اين موضوع بسيار دلگير بوده است . بهر حال چون جنبهء فلسفى و حكمتى ابن سينا بر عموم پزشكان دانشمند آن دوران مىچربيده بدين لحاظ شهرت كتب طبّى وى از كتب سايرين زيادتر شده است . از طرف ديگر علاوه بر سحر قلم و رجحان جانب فلسفى ، شيخ را قدرت ادبى كم نظيرى بوده و اگر جانب فلسفه را نيز كنار گذاريم جنبهء ادب شيخ باعث شهرت عالمگير كتب و رسالات وى شده است . از اينها گذشته چون مدّتها شيخ در مناصب ديوانى و مقام وزارت و امثال آنها بسر ميبرده بديهى است اين قسمت نيز بشهرت كتب وى كمك نموده است ولى بايد از روى حقّ و انصاف گفت اگر احيانا شيخ مقام وزارت و صدارت نداشت و مناصب دولتى را فاقد بود باز كتب طبّى شيخ همين مقام را داشت مضافا به اين كه قسمتى مهمّ از تصنيفات و تأليفاتش را بو على سينا در مواقع بيكارى يا در زندان برشتهء تحرير در آورده است .