زايدى گذاشته شده است ، مانند « شغلهاء كى خواهند » و « چيزهاء كى وراى بلّور مدوّر بينى » ، و ما اين همزه را در طبع حذف كرده‌ايم . 6 - كلمات فارسى و عربى ، مانند « روشنائى » و « هوائى » و « چيزهايى - » و « غشائى صلب » و « غشائى رقيق » ، مختوم بالف در حالت اتصال بياء ، همزه ( يا ياء اول ) گاه به شكل « يى » و گاه به شكل « ئى » و گاه به شكل « ى » ( فقط يك ياء ) ثبت شده و ما آن را بر نسق واحد به شكل « ئى » نموده‌ايم . 7 - همزهء بعد از الف زائد اغلب به شكل ياء ( ى ) و گاه به شكل همزه ( ء ) نوشته شده است ، مانند ؛ « مسائل » و « وسايط » و « دواير » و « خزاين » و « دايم » و « حايل » ، و ما آن را غالبا به صورتى كه نمايندهء تلفظ عمومى كنونى است درآورده‌ايم . 8 - كسرهء اضافه بر ياء در بعض مواضع ظاهر نشده است مانند « قوى نفسانى » بجاى « قواى نفسانى » . 9 - باء حرف اضافهء فارسى گاه متصل به كلمه ما بعد و گاه منفصل از ما بعد كتابت شده است : مانند : « به بياض » و « به پوست » يا « به آب » و « به دهان » و « بلبّ » . ما نيز هر دو شيوه را به كار برده‌ايم . 10 - حرف « پ » فارسى در بعض جاها با سه نقطه و در بعض ديگر برسم نسخه‌هاى قديم فارسى به شكل « ب » نوشته شده مانند : « پيغامبر » « پيوستست » يا « سباس » و « سبس » و « بس » و « بر » . ما آن را همه جا براى سهولت قراءت و دفع اشتباه به صورت « پ » ثبت كرده‌ايم . 11 - حرف چ فارسى در بعض جاها با سه نقطه و در بعض ديگر