مقدمه بنام آنكه هستى نام ازو يافت حلّ معماى عالم وجود و كشف اسرار آفرينش و معرفت ذات آفرينندهء دانا و تواناى جهان ، نه تنها مورد توجه حكما و فلاسفه و دانشمندان در هر عصر و زمان بوده است ، بلكه آدمى بر اثر قوهء تفكر و تعقل خود از آن زمان كه خود را شناخته و پى بوجود خويش برده ، از خود پرسيده است كه اين جهان چيست و براى چيست و خالق آن كيست ؟ آيا عالم را آغاز و بدايتى بوده ، يا از ازل وجود داشته است ؟ آيا اين مهر تابان و ماه و اختران فروزان و ديگر موجودات جهان ، قديم است يا حادث ، جاويد و باقى است ، يا گذرنده و فانى ؟ آيا صانع عالم در بدايت بدايت همه چيز بوده و در نهايت نهايت وجود است ؟ آيا « گواه هستى او جمله هستى » است يا بطريق ديگر بايد بذات بارى تعالى معرفت حاصل كرد ؟ با اندك توجه بافكار و عقايد دانشمندان و مطالعهء آثار آنان ، ميتوان گفت : هدف اصلى علم و فلسفه ، حل اين مسألهء غامض ؛ يعنى خلقت عالم و كيفيت صدور موجودات از ذات حق تعالى است و همهء فلاسفه و حكماى عالم ، از قديم و جديد و شرقى و غربى ، براى وصول بدين مقصد و حصول اين مقصود ، سعى و جهد بسيار كرده و خواسته‌اند بسائقهء عقل متجسس و ذهن متفكر خود اين « راز سربمهر » را بگشايند و در پرتو دانش و حكمت خويش ، در راه شناختن خالق و مخلوق ، گامى پيش نهند تا شايد بر از دهر واقف گشته ، خود و ديگران را ازين نگرانى و سرگردانى