قرآن كريم در زمينهء كيفرهاى الهى مىگويد : وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزى إِلَّا مِثْلَها وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ ؛ « 1 » هركس مرتكب كار بد شود ، جز به مانند آن كيفر داده نمىشود و ستمى بر آنها نخواهد شد . در آيهء ديگر مىفرمايد : ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِما كَفَرُوا وَ هَلْ نُجازِي إِلَّا الْكَفُورَ ؛ « 2 » اين كيفر را به‌سبب كفرانشان به آنها داديم و آيا جز كفران‌كننده ، كسى را كيفر مىدهيم ؟ در آيهء ديگرى پس از بيان مجازات دنيوى قوم عاد و ثمود و فرعون مىفرمايد : فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذابٍ * إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصادِ ؛ « 3 » پروردگارت تازيانهء عذاب را بر آنها فروريخت . يقينا پروردگارت در كمين‌گاه ستم‌كاران است . امير المؤمنين عليه السّلام دربارهء آيهء فوق فرمود : إنّ معناه أنّ ربّك قادر أن يجزي أهل المعاصي جزاءهم ؛ « 4 » معنايش اين است كه پروردگار تو قادر است كه اهل گناه را كيفر دهد . شيخ الرئيس به اين اشكال دو پاسخ داده است : پاسخ اوّل : او مىگويد : و أمّا الّذي يكون على جهة أخرى من مبدإ له من خارج فحديث آخر ؛

--> ( 1 ) . انعام ( 6 ) آيهء 16 . ( 2 ) . سبأ ( 34 ) آيهء 17 . ( 3 ) . فجر ( 89 ) آيه‌هاى 13 و 14 . ( 4 ) . مجمع البيان ، ذيل آيهء 14 سورهء فجر .