آموختن اى آنكه بدانش و بحكمت استاد * آموز به خلق و خامشى نيك مباد نادان كه ندارد خرد و استعداد * خلقند ز خاموشى نادان دلشاد لا خير فى الصمت عن الحكم ( إلخ ) بخاموشى نشستن و نياموختن ديگران صلاح و خير نباشد كسى كه حكمت و دانش بر اوست ، و بخير و صلاح نباشد سخن گفتن بنادانى كه نياموخته و نادان است چون آنكه حكمتش هست بايد بيان كند و بياموزد از گفته‌اش بر ديگران تا از آن سخنش بهره برند ، و كسانى كه ندانسته سخن آغاز كنند به خير و صلاح آنها نبوده بلكه زيان فراوان بر وى آيد كه نادانند و گفته آنها زيان رساند . و بيهوده است كه نگفتن سخن از آنها بهتر تا آنكه چيزى بگويند و در اثبات بمانند و خجل گردند و بر همه خويش را نشان دهند كه رايش باطل است و سخنش ياوه و بدون دليل كه رسواى عام گردد و زيانى بدتر از رسوايى نيست . پس : آن كس كه مىداند و دانش بر اوست بايد بياموزد نه آنكه خاموش نشسته و علمش را موفون گرداند ، و نيز نادانى كه خرد و استعداد گفتن ندارد ، خاموشى او بهتر از آنكه مخلوق از كذب و ياوه‌اش او را شخصى كم تجربه شناخته سخنانش را به كم عقلى او به حساب آورند پس نگويد و خاموش بماند مردم از خاموشى او دلشادتر گردند ،