احمد على بابائى
71
منتخب نهج البلاغه ( فارسى )
تهمت تهمت نزنى كه بد گمانيست بخويش * در نزد خلايق مكنت خوار و پريش تهمت زدن از رحمت حق بى بهره * بگرفته ره دوزخ عقبا در پيش من وضع نفسه مواضع التهمة ( إلخ ) در جايگاه تهمت نروند كسانى كه بد گمانى را به خود نمى خواهند و سرزنش كردن آنكه از او بدگمان است جايز نخواهد بود ، چنان كه خود سبب بدگمانى ديگران بر خود شده و خواه ناخواه بيشتر از او بترديد افتند و او را به بدگمانى نگريسته و با دو دلى هم صحبتش شوند ، زيرا تهمت داده بر ديگران و خويشتن را ذليل نموده و خداوند كسانى را كه تهمت روا دارند هرگز نمى بخشد و دوزخ سراى ابديشان خواهد بود ، و تو اى مؤمن بدان تهمت زدن را پاداش دوزخ است و در دنيا مردم به او بدگمان شوند و دورى از تهمت زدن به ديگران همانا خود را از آتش دوزخ و بيزارى مردمان از خويش رهانيدن تا همه خواهان تو بوده بر تو روى آورند و در سختيها مددكارت باشند . پس : آنان كه بر ديگران تهمت زنند و خوار يا پست و يا خلاف شمارند ديگران را ، مردم را بخويش بدگمان نموده و در نزد همه خوار و ذليل مى شوند زيرا تهمت زدن همانا از رحمت الهى بى بهره شدن و خشم الهى را بر خود روا داشتن كه در آن سراى راهى دوزخ خواهد بود .