صبر و پيروزى از صبر جدا نمى شود پيروزى * مى باش صبور چون بتعب مى سوزى كن صبر كه امكان رسيدن بهدف * هرگز نشود صبور نادم روزى لا يعدم الصبور الظفر ( إلخ ) پيروزى از شكيبا و صبور جدا نخواهد شد ، اگر چه سختى بر او مدت زيادى باشد زيرا كسانى كه به بردبارى تن در دهند و بى تابى نكنند امكان رسيدن بهدف بوده و چون بى تابى كنند بر اثر عجله فنا شوند و تباه گردند و پاداش و اميدوارى و خواسته‌هايش را فقط در رويا خواهد يافت . و نيز داشتن شكيبايى و صبر نشانه ايمان راسخ و دين دارى و راستگويى و بيشتر خصايل نيكوى انسان است و چون كسى كه بصبر و شكيبايى ايمان داشته است پس تحمل كند عذاب زودگذر دنيا را و جهان خواهى را بگذاشته از پى آخرت جويا گردد و چون كسى راه آخرت را پذيرفت راستگويى بر او ظاهر گشته و هيچ دروغ نگويد و از عذاب الهى بيم داشته و خصلت نيك انسانيت در او ظاهر گردد . پس : پيروزى و صبورى از يكديگر جدا نگشته و چون زنجيرى بهم متصل باشند و تو اى مؤمن صبور باش اگر چه در رنج و سختى گرفتارى كه امكان رسيدن بهدف و نجات از رنج است و بى تابى نكن اگر چه چند روزى در صبر شوى كه حتما در قفايش آن پيروزى نهفته است و خداوند نيز صبوران را دوست مى دارد .