احمد على بابائى
45
منتخب نهج البلاغه ( فارسى )
صدقه روزى بطلب ز صدقه دادن جانا * از صدقه رسد روزى تو حد غنا بخشنده كه اميد بپاداش خداست * حقش بدهد نجات از رنج و عنا استنزلوا الرزق بالصدقة ( إلخ ) رسيدن روزى را با صدقه دادن بخواهيد و بدانيد آنان كه براى گرفتن عوض آن از پروردگار به صبر نشسته و باور دارند از حبيبان خداى متعال بوده و خداوند كريم نيز عوض صدقه بندهاش را خواهد داد حال چه در دنيا كه وقت تنگدستى و درماندگى ( مادى يا معنوى ) بر او برسد از در غيب و ناخودآگاه كارش بدرستى گرايد و حتى در وقت پيرى مددكارى بر او برسد و در غير اين نيز خداوند در آن سراى پاداش صدقهاش را بدهد و نيز صدقه دادن رفع نمودن شر و بلا از وجود مى باشد و تو اى مؤمن بدان كه خداوند بزرگ تبارك و تعالى عوض دهد به كسى كه به بخشد از دارايى خويش را به مستمندان و صدقه بدهد بر فقيران چنان است كه سدى بر بلاى نابهنگام بسته است . پس : روزى خود را از دادن صدقه بطلب كه از دادن صدقه روزى به حد بى نيازى رسيده و بخشندهاى كه بپاداش از خداوند اميدوار است خداى متعال نيز او را از گرفتارى و رنج نجات بخشد و بلاى را از او بگرداند و نوعى ايمن شود در مقابل حوادث ناگوار و دور خشم الهى كه بيشتر به صورت بلا خواهد بود ،