28 طوبى لمن أخلص للهّ عمله و علمه و حبهّ و بغضه و أخذه و تركه و كلامه و صمته : خوشا به حال آن كس كه ( همه كارش ) عملش ، علمش ، دوستيش دشمنيش ، گرفتنش ، واگذاردنش ، سخن گفتنش خاموشيش تمام پاك و خالص براى خدا باشد ( خوانندهء عزيز متوجهّ هستى حضرت عليه السّلام چه گهرهاى شاهوارى از لعل لب افشانده است قدر و قيمت اين كلمات حكيمانه را كجا حكما مى توانند درك كنند يكى به چشم بينش در آنها بنگرد و به كار بندد مخصوصا همين جملهء اخير كه اگر عملى شود انسان بندهء خاصّ خداوند خواهد گرديد ) . 29 طوبى لمن وفّق بطاعته و حسنت خليقته و احرز أمر آخرته : خوشا به حال آن كس كه بطاعت پروردگارش موفّق گردد و خلقش را نيكو سازد امر آخرتش را دريابد و رسيدگى كند . 30 طوبى لمن ذلّ في نفسه و عزّ بطاعته و غنى بقناعته : خوشا به حال آن كس كه در پيش خودش خوار و با طاعت كردن از پروردگارش عزيز و بقناعت كردنش غنى و توانگر است . 31 طوبى لمن جعل الصّبر مطيّة نجاته و التّقوى عدّة وفاته : خوشا به حال آن كس كه صبر ( در پيش آمدهاى سخت ) را باركش رستگاريش و پرهيزكارى را پناهگاه مرگش قرار دهد . 32 طوبى لمن بوشر قلبه ببرد اليقين : خوشا حال آن كس كه دلش را بخنكى و خوشگوارى يقين و دانش شاد سازد . 33 طوبى لمن عمل بسنّة الدّين و اقتفى اثر النّبيّين : خوشا به حال آن كس كه بدستور دين عمل كند و اثر پيمبران را دنبال نمايد . 34 طوبى لمن قدم خالصا و عمل صالحا و اكتسب مذخورا و اجتنب محذورا : خوشا به حال كسى كه با خلوص نيّت به كار بر خيزد و بى آلايش و پاك كار كند و كارش ذخيره كردن ( اعمال صالحه براى آخرت ) باشد و از دور شدنيها اجتناب ورزد . 35 طوبى لمن كابد هواه و كذّب مناه و رمى غرضا و احرز عوضا : خوشا به حال كسى كه با هواى نفسش بستيزد و آرزويش را دروغ پندارد و تير بر نشانهء مراد زند ( و برگ آن جهان را بسازد ) و عوض را دريابد .