شخص ناچار شود و از گولان و احمقان خيرى بخواهد 309 لا تكمل المكارم الّا بالعفاف و الإيثار بزرگواريها كامل نشوند مگر بوسيلهء پاكدامنى ( از گناهان ) و بخشش نمودن . 310 لا فخر فى المال الّا مع الجود : بدون جود و بخشش در مال فخرى نمى باشد . 311 لا عيش انكد من عيش الحسود و الحقود هيچ زندگانى تيره‌تر از زندگى رشكبر و كين توز نيست كه نيست . 312 لا يصبر للحقّ الّا من عرف فضله : كسى در راه حق شكيب مى ورزد كه فضل و فزونى حق را بشناسد . 313 لا يحرز الأجر الّا من اخلص عمله : كسى احراز اجر و مزد از خدا مىكند كه عملش را خاص براى خدا گذارد . 314 لا يجوز الشّكر الّا من بذل ماله : جايز نيست شكر مگر براى كسى كه مالش را بمردم ببخشد . 315 لا يستحقّ اسم الكرم الّا من بدء بنواله قبل سؤاله : سزاوار نام كرم نيست مگر كسى كه پيش از در خواست از وى مالش را بخواهند ببخشد . 316 لا ينعم بنعيم الأخرة الّا من صبر على بلاء الدّنيا : به نعمت آخرت متنعّم نخواهد شد مگر كسى كه بر گرفتارى دنيا صبر كند . 317 لا ايمان كالحياء و السّخآء : هيچ ايمانى مانند شرم و حيا و سخا و بخشش نمى باشد . 318 لا يسود من لا يحتمل اخوانه : سرور و آقا نشود كسى كه بار برادران خود را بدوش دل نگيرد . 319 لا يحمد الّا من بذل احسانه : ستوده نمى گردد مگر كسى كه با ديگران خوبى و احسان كند . 320 لا يجوز الغفران الّا من قابل الإساءة بالإحسان : آمرزش جايز نيست مگر براى كسى كه در برابر بدى نيكى كند . 321 لا يفوز بالنّجاة الّا من قام بشرائط الأيمان برستگارى نرسد مگر كسى كه بشرائط ايمان عمل نمايد . 322 لا يجوز العلم الّا من يطيل درسه : علم جايز نيست مگر براى كسى كه درسش را طول بدهد ( كه گفته‌اند : الدّرس حرف و التّكرار الف ) . 323 لا يسلم على اللّه من لا يملك نفسه : تسليم در پيشگاه خدا نيست كسى كه نفس خويش را مالك نباشد . 324 لا عدوّ اعدا على المرء من نفسه : براى مرد دشمنى از نفسش دشمن تر نيست . 325 لا معروف اضيع من اصطناع الكفور :