102 من خالف المشورة ارتبك : هر كه خلاف مشورت رفتار كند كارش درهم شود ( ارتبك فى الأمر وقع فيه و لم يكد يتلخّص منه ) . 103 من عقل صمت : خردمند خاموش است . 104 من تكبّر مقت : متكبّر دشمن داراست . 105 من انعم قضى حقّ السّيادة : هر كه بخشش كند حقّ سرورى را ادا كرده است . 106 من شكر استحقّ الزّيادة : مرد سپاسگذار سزاوار افزايش نعمت است . 107 من ظلم افسد امره : مرد ستمگر كار خود را آشفته سازد . 108 من جار قصم عمره : مرد جفا كار عمر خود را بهم در شكند ( و كوتاه سازد ) . 109 من جاهد نفسه اكمل التّقى : هر كه با نفس اماّره خود بجنگد تقوى را كامل كرده است . 110 من ملك هواه ملك النّهى : هر كه هواى نفسش را مالك گردد خردها را مالك شده است . 111 من طلب عيبا وجده : جوينده عيب خويش يابنده است . 112 من استرشد العلم ارشده : هر كه از علم هدايت جويد هدايتش مىكند . 113 من استنجد الصّبر انجده : هر كه از صبر بزرگى خواهد بزرگش مىكند . 114 من استرقد العقل ارفده : هر كس از عقل عطا خواهد بوى عطا خواهد كرد . 115 من طال فكره حسن نظره : مرد دور انديش پيش بينيش خوب است . 116 من ذكر اللّه ذكره : هر كه ياد خدا باشد خدا ياد او است ( و ياد خدا بهترين ياد بودها است ) . 117 من تكبّر فى سلطانه صغر : هر كه در حوزهء رياستش تكبّر ورزد كوچك شود . 118 من منّ باحسانه كدّر : آنكه با نيكيش منّت گذارد نيكيش را آلوده و تيره گرداند . 119 من عذب لسانه كثر اخوانه : هر كه خوش زبان و شيرين سخن افتد برادرانش بسيار گردند . 120 من حسن جواره كثر جيرانه : هر كه خوش همسايه باشد همسايگانش بسيار شوند . 121 من استعان باللهّ اعانه : آنكه خدا را يار خويش گيرد خدا ياريش كند . 122 من امن مكر اللّه بطل امانه : هر كه از مكر