و مردانگى را آرايش كننده است . 1890 العاقل من زهد فى دنيا دنيّة فانية و رغب فى جنّة سنيّة خالدة عالية : خردمند كسى است كه جهان ناچيز نابود شونده را كنار زند و در بهشت روشن و جاودان بلند پايه روى آورد 1891 ألصّبر أفضل سجيّة و العلم أشرف حلية و عطيّة : شكيبائى برترين خوى و دانش ارجمندترين آرايش و بخشودگى است . 1892 انتباه العيون لا ينفع مع غفلة القلوب : با بيخبرى دل بيدارى ديدگان سودى ندهد . 1893 ألمتّقى من اتّقى الذنوب و المتنزهّ من تنزهّ عن العيوب : پرهيزكار كسى است كه از گناهها بپرهيزد ( و نگذارد آلوده گناه گردند ) و پاكيزه كسى است كه خويشتن را از زشتيها پاك نگه دارد . 1894 الفكر فى الأمر قبل ملابسته يؤمن الزّلل : پيش از ورود در كار در كار انديشيدن از لغزش ايمن زيستن است . 1895 ألطّاعة جنّة الرّعيّة و العدل جنّة الدّول فرمانبردارى سپر ملّت و دادگسترى سپر شاهان است . 1896 ألصّبر أن يتحمّل الرّجل ما ينوبه و يكظم ما يغضبه : شكيبائى آن است كه مرد هر گرفتاريى كه پيش آيد تحمّل كند و هر چه بخشمش آورد در خود فرو برد 1897 ألصّفح أن يعفو الرّجل عمّا يجنى عليه و يحلم عمّا يغيظه : گذشت آنست كه مرد از هر جنايتى كه بر وى وارد مىشود بگذرد و از هر چه كه بخشمش مى افكند بردبارى نمايد . 1898 الجزع لا يدفع القدر و لكن يحبط الأجر : بيتابى تقدير خدا را دگرگون نسازد و لكن ثواب را از بين مى برد . 1899 الحرص لا يزيد فى الرّزق و لكن يذلّ القدر : آزمندى روزى را نفزايد لكن خوار مى گرداند مرتبه را . 1900 الحازم من لا يشغله النّعمة عن العمل للعافية : دور انديش كسى است كه نعمت او را از عمل كردن براى رستگارى باز نمى دارد . 1901 ألرّابح من باع الدّنيا بالاخرة و استبدل بالاجلة عن العاجلة : سودمند كسى است كه دنيا را بآخرت بفروشد و آخرت را از دنيا عوض گيرد . 1902 ألشّرّ مركب الحرص و الهوى مركب الفتنة : بد كردارى مركب آزمندى و آرزو مركب فتنه است 1903 ألبلاغة ما سهل على المنطق و خفّ على الفطنة