1864 المال و البنون زينة الحيوة الدّنيا و العمل الصّالح حرث الاخرة : مال و فرزندان آرايش زندگانى دنيا و كردار نيكو كشتهء آخرت اند . 1865 المحتكر البخيل جامع لمن لا يشكره و قادم لمن لا يعذره : بخيل حبس كننده مال را براى كسى گرد مى آورد كه از او سپاس نگذارد ( و آن وارث است ) و بر كسى روى مى آورد كه عذرش پذيرفتار نيست 1866 الكرم ايثار عذوبة الثّناء على حبّ المال . جوانمردى شيرينى و گوارائى ستايش را بر دوستى مال گزيدن است . 1867 ألزّهد تقصير الآمال و اخلاص الأعمال : زهد كوتاهى آرزوها و پاكيزه كردن كارها است . 1868 الأخ المكتسب فى اللّه أقرب الأقرباء و أرحم من الأمّهات و الأباء : برادرى كه در راه خدا بدست آيد نزديكترين خويشان و مهربانتر از مادرها و پدرها است 1869 اللؤم ايثار حبّ المال على لدّة الحمد و الثّناء : ناكسى دوستى مال را بر لذّت حمد و ستايش برگزيدن است . 1870 العامل بجهل كالسّائر على غير طريق فلا يرده جدهّ فى السّير إلّا بعدا عن حاجته : آنكه از روى نادانى كار مىكند همچون كسى است كه از راه بيرون است و كوشش او در رفتار نيفزايد مگر دورى از حاجتش را . 1871 المرء يوزن بقوله و يقوّم بفعله فقل ما يترجّح زنته و أفعل ما تجلّ قيمته : مرد بگفتارش سنجيده مىشود و بكردارش قيمت مى گردد پس بگو آن چه را كه افزون باشد وزن آن و بجاى آور آن چه را كه گران باشد بهاى آن . 1872 ألكذّاب متّهم فى قوله و ان قويت حجتّه و صدقت لهجته : دروغگو در گفتارش متّهم است اگر چه حجّتش قوى و لهجه‌اش درست باشد . 1873 ألنّاس أبناء الدّنيا و الولد مطبوع على حبّ أمهّ : مردم فرزند جهانند و فرزند بر مهر مادرش خو گرفته است 1874 العاقل من اتّهم رأيه و لم يثق ما تسوّل له نفسه خردمند كسى است كه انديشه‌اش را درست نداند و به هر آنچه كه نفسش برايش مى آرايد فريفته نشود . 1875 المؤمن حيىّ غنىّ موقن تقىّ : مؤمن شرمگين توانگر با يقين پرهيزكار است . 1876 المنافق وقح غبىّ متملّق شقىّ : منافق بى شرم نفهم چاپلوس بدبخت است . 1877 ألكلام بين خلّتى سوء هما الإكثار و الأقلال فالإكثار هذر و الإقلال عىّ و حصر : سخن