( فصل بيست و هفتم ) از آنچه كه وارد گرديده است از حكمتهاى حضرت امير المؤمنين علىّ بن ابي طالب عليه السّلام در حرف حاء بلفظ حسن آن حضرت عليه السّلام فرمودند : 1 حسن الصّورة أوّل السّعادة : خوبروئى نخستين نيكبختى است . 2 حسن الشّكر يوجب الزّيادة : سپاس را نيكو گذاردن موجب فزونى نعمت است . 3 حسن الصّورة الجمال الظّاهر : خوبروئى جمال ظاهر ( انسان ) است . 4 حسن النّيّة جمال السّرائر : خوش نيّتى جمال درونها و باطنها است . 5 حسن العقل جمال البواطن و الظّواهر : عقل نيكو داشتن جمال باطنها و طاهرها است . 6 حسن الخلق للنّفس و حسن الخلق للبدن خوى خوش براى جان و خلقت خوش براى تن است 7 حسن الخلق أفضل الدّين : خوش خوئى ( با مردم ) بالاترين دين است . 8 حسن الشّهوة حصن القدرة : خوش آرزوئى پناهگاه قدرت است . ( شايد مراد اين باشد كه انسان وقتى آرزويش بر اين شد كه بمردم خدمت كند قدرتش محفوظ مى ماند و مردم و دوستدارش مى گردند ) 9 حسن العشرة يستديم المودّة : با مردم خوش رفتارى كردن دوستى را پايدار مى دارد . 10 حسن الصّحبة يزيد فى محبّة القلوب : نيكو همنشينى و رفاقت كردن در محبّت دلها مى افزايد 11 حسن الأدب يستر قبح النّسب : نيكى ادب ( و مؤدّب باداب دين بودن ) زشتى نسب را مى پوشاند . 12 حسن الدّين من قوّة اليقين : خوبى دين ( و به احكام آن عمل كردن ) از قوّت يقين است . 13 حسن الأدب خير موازر و أفضل قرين : حسن ادب بهترين پشتيبان و بالاترين قرين و همنشين است . 14 حسن الظّنّ راحة القلب و سلامة الدّين : به خدا گمان خوب داشتن سبب آسودگى دل و سلامتى دين است . 15 حسن النّيّة من سلامة الطّوية : حسن نيّت ( در بارهء خدا و خلق ) از پاكدرونى است .