طمع كارى . 27 بئس المنطق الكذب : بد گفتارى است گفتار دروغ 28 بئس النّسب سوء الأدب : بد نسبى است بآداب دين مؤدّب نبودن . 29 بئس السّعى التّفرقة بين الأليفين : بد كوشش كردنى است كوشش براى جدائى انداختن بين دو دوست 30 بئست القلادة قلادة الدّين : بد گردن بندى است گردن بند قرض و وام . 31 بئس الاستعداد الاستبداد : بد آمادگى است براى خود رائى آماده بودن . 32 بئس الزّاد إلى المعاد العدوان على العباد بد توشه‌اى است براى آخرت بر بندگان خدا ستم راندن . 33 بئس الغريم النّوم يفنى قصير العمر و يفوّت كثير الأجر : بدوام خواهى است خواب عمر كوتاه را تباه مى سازد و اجر بسيار را از بين مى برد . 34 بئس القرين الغضب يبدى المعايب و يدنى الشّرّ و يباعد الخير : بد يارى است غضب عيوب را ظاهر مى سازد بدى را نزديك مى گرداند و خوبى را دور مى سازد . 35 بئس الخليفة البخل : بدخوئى است بخل و امساك . 36 بئس الشّيمة الأمل يفنى الأجل و يفوّت العمل بد روشى است آرزوى دراز داشتن دوران انسان را سر مى برد و عمل را زايل مى سازد . 37 بئست الدّار الدّنيا : بدخانه‌ايست جهان ( كه همواره انسان در آن در معرض آفات است ) 38 بئس الاختيار التّعوّض بما يفنى عمّا يبقى : بد برگزيدنى است عوض گرفتن بدانچه كه فانى مى گردد از آنچه كه باقى مى ماند ( دين را دادن دنيا را ستاندن ) ( الفصل الحادى و العشرون ) حرف الباء بالباء الثابتة باللفظ المطلق ممّا ورد من حكم أمير المؤمنين علىّ بن أبي طالب عليه السّلام فى حرف الباء بالباء الثّابتة باللّفظ المطلق قال عليه السّلام ( فصل بيست و يكم ) از آنچه كه وارد گرديده است از حكمتهاى حضرت امير المؤمنين علىّ بن ابي طالب عليه السّلام در حرف باء بباء ثابته بلفظ مطلق آن حضرت ( عليه السّلام فرمودند : )