و انصاف پايدار مى ماند . 13 بالمواعظ تنجلى الغفلة : زنگ غفلت با پندها زدوده مىشود . 14 بالعلم تعرف الحكمة : حكمت بدانش شناخته مىشود 15 بالتّواضع تزان الرّفعة : بزرگى انسان بفروتنى سنجيده مىشود . 16 بالتّودّد تكون المحبّة : مهربانى با دوستى پايدار مى ماند . 17 بالبخل تكثر المسبّة : بخل ننگ و زشتى را بسيار مى سازد 18 بالتّوفيق تكون السّعادة : نيكبختى شخص در اثر توفيق است . 19 بالجود تكون السّيادة : بخشش سبب سروريست . 20 بالشّكر تستجلب الزّيادة : جلب زيادتى نعمت به سپاسگذارى است . 21 باليقين تتمّ العبادة : تماميّت عبادت با يقين و ايمان به خدا است . 22 بحسن العشرة تدوم المودّة : دوستى با خوش رفتارى پايدار مى ماند . 23 بالرّفق تتمّ المروّة : مردانگى با نرمى تمام و كامل است 24 بالمنّ تكفّر و الصّنيعة : منّت نهادن نيكى را مى پوشاند . 25 بكثرة الجزع تعظم الفجيعة : زارى بسيار باعث بزرگى رنج است . 26 بالمكاره تنال الجنّة : سختيها شخص را ببهشت مى رساند 27 بالصّبر تحفّ المحنة : محنت با صبر تخفيف پيدا مىكند . 28 بالأيمان تكون النّجاة : رستگارى در داشتن ايمان است . 29 بالعافية توجد لذّة الحيوة : لذّت زندگى در تندرستى پيدا مىشود . 30 بالعقل يستخرج غور الحكمة : كنه و پايان حكمت با عقل استخراج مى گردد . 31 بذكر اللّه تستنزل النّعمة : با ذكر خدا نعمت خدا نازل مىشود . 32 بالأيمان يستدلّ على الصّالحات : بواسطهء ايمان انسان بر خوبيها راه برده مىشود . 33 بالعدل تتضاعف البركات : عدالت بركات را دو چندان مىكند . 34 بالعقل تنال الخيرات : انسان بواسطهء عقل بخوبيها مى رسد . 35 بالبرّ يملك الحرّ : بوسيلهء خوبى آزاد مرد بنده و