13 إذا وعدت فانجز : هرگاه وعده كردى وفا كن 14 إذا أعطيت فأوجز : هرگاه عطا كنى اندك شمار 15 إذا عزمت فاستشر : هرگاه عزم كارى كنى مشورت كن . 16 إذا أمضيت فاستخر : هرگاه براهى روان شدن خواستى از خدا طلب خير كن . 17 إذا حدّثت فاصدق : هرگاه خواستى حديث بگوئى يا سخن رانى كنى راست بگوى . 18 إذا ملكت فاعتق : هرگاه مالك شدى آزاد كن 19 إذا رزقت فانفق : هرگاه روزى داده شوى انفاق كن . 20 إذا جنيت فاعتذر : هرگاه جنايتى مرتكب شدى عذر بخواه . 21 إذا جنى عليك فاغتفر : هرگاه جنايتى بر تو وارد شود بگذر . 22 إذا عاقدت فأتمم : هرگاه پيمان به بندى تمامش كن . 23 إذا استتبت فاعزم : هرگاه در صدد توبه بر آمدى تصميم بگير . ( و آن را زود عملى ساز مبادا مرگ در رسد و بى توبه از دنيا به روى ) . 24 إذا ولّيت فاعدل : هرگاه فرماندار شوى عدالت را كار بند . 25 إذا ارتأيت فافعل : هرگاه رأيت بكارى تعلّق گرفت آن كار را بكن . 26 إذا ائتمنت فلا تستخن : هرگاه كسى را بر چيزى امين كنى نسبت خيانت بوى مده . 27 إذا ائتمنت فلا تخن : هرگاه امانت داده شوى خيانت مكن . 28 إذا صنع إليك معروف فاذكره : هرگاه با تو نيكى كرده شود آن را متذكّر باش . 29 إذا صنعت معروفا فانسه : هرگاه كار خوبى كنى آن را از ياد ببر . 30 إذا رزقت فأوسع : هرگاه روزى داده شوى روزى بر كسانت وسعت ده . 31 إذا حرمت فاقنع : هرگاه محروم شدى قناعت كن 32 إذا أطعمت فأشبع : هرگاه اطعام كنى مهمانان را سير ساز . 33 إذا تأكّد الإخاء سمج الثّناء : هرگاه رشتهء برادرى استوار گردد ثنا و ستايش ناخوش افتد . 34 إذا آخيت فاكرم حقّ الأخاء : هرگاه كسى را