خودش فراهم سازد ) اميدوار ثواب باشد و نيكى كند و آرزومند بهشت باشد و شب خيزى نمايد 48 إنّما يستحقّ اسم الصّمت المضطلع بالإجابة و إلّا فالعىّ به أولى : براستى كه كسى سزاوار نام خاموشى است كه توانا باشد بر جواب دادن و از دادن جواب صرف نظر كند و گرنه در غير اين صورت گنگى و واماندگى در سخن براى او سزاوارتر است . 49 إنّما حضّ على المشاورة لأنّ رأى المشير صرف و رأى المستشير مشوب بالهوى براى اين جهة در مشورت تاكيد و پافشارى شده است كه رأى كسى كه با وى مشورت مىشود خالص و صاف و پاك است و راى شخص مشورت كننده آلوده به هوا و هوس است . 50 إنّما سمّيت الشّبّهة شبهة لأنّها تشبه الحقّ فأمّا أولياء اللّه فضياؤهم فيها اليقين و دليلهم سمت الهدى و أمّا أعداء اللّه فدعاؤهم إليها الضّلال و دليلهم العمى : البتهّ شبهه را بدانجهت شبهه نامند كه آن شبيه بحقّ است امّا دوستان خدا در آن شبهه چراغ و نورشان يقين است و دليلشان جانب هدايت است ( و بدانجهت در شبهه واقع نگردند ) امّا دشمنان خدا شبههء آنان را بسوى گمراهى مى خواند و دليلشان كورى و گمراهى است . 51 إنّما العالم من دعاه علمه إلى الورع و التّقى و الزّهد فى عالم الفناء و التوّلهّ بجنّة المأوى : براستى كه عالم كسى است كه علمش او را بسوى ورع و تقوا و زهد در اين جهان ناپايدار بخواند و شيفتهء بهشت جاودانش سازد . 52 إنّما الأئمّة قوّام اللّه على خلقه و عرفائه على عباده و لا يدخل الجنّة إلّا من عرفهم و عرفوه و لا يدخل النّار الّا من انكرهم و انكروه : براستى كه ائمهّ و پيشوايان ( يازده‌گانه از فرزندان من ) از جانب خدا اقوام آفرينش اند و شناسا كنندگان خدا بر بندگانش مى باشند داخل بهشت نگردد مگر كسى كه آنها را بامامت بشناسد و آنها هم او را نشناسند ( كه شيعهء آنها است و داخل دوزخ نگردد مگر كسى كه آنها را نشناسد و آنها هم او را بشناسند . 53 إنّما المستحفظون لدين اللّه الّذين أقاموا