آن را بيرون نمى افكند و هيچ سودى با آن برابرى نمى نمايد آن پندى است كه زبان گفتار از آن خاموش و زبان كردار بدان گويا است ( كونوا دعاة النّاس به غير ألسنتكم ) . 163 إنّ المسكين لرسول اللّه فمن أعطاه فقد أعطى اللّه و من منعه فقد منع اللّه سبحانه : براستى مرد درويش و بينوا ( كه دست نياز بسوى مردم دراز مىكند ) فرستادهء خدا است هر كه به او ببخشد به خدا بخشيده و هر كس از وى باز گيرد از خدا چيزى را باز گرفته است 164 إنّ أفضل الدّين الحبّ فى اللّه و البغض فى اللّه و الأخذ فى اللّه و العطاء فى اللّه سبحانه : براستى كه برترين دين آنست كه انسان در راه خدا بخواهد در راه خدا دشمنى كند و گرفتن در راه خدا و بخشيدن در راه خدا ( و كليّهّء كارهايش در دار دنيا براى خدا باشد ) . 165 إنّ الدّين لشجرة أصلها الأيمان باللهّ و ثمرها الموالاة فى اللّه و المعادات فى اللّه سبحانه : براستى كه دين هر آينه درختى است كه ريشهء آن ايمان به خدا است و ميوه‌اش دوستى در راه خدا و دشمنى در راه خدا است . 166 إنّ مكرمة صنعتها إلى أحد من النّاس إنّما اكرمت بها نفسك و زيّنت بها عرضك فلا تطلب من غيرك شكر ما صنعت إلى نفسك : براستى كه كار نيكى با يكى از مردم بجاى آرى البتهّ بدان كار نفس خود را بزرگ داشته و آبروى خود را بدان آراسته و حفظ كردهء پس كار خوبى كه در معنى بخودت كردهء خواهان تشكّر آن از ديگران مباش . 167 إنّ من مكارم الأخلاق أن تصل من قطعك و تعطى من حرمك و تعفو عمّن ظلمك : براستى كه از بزرگى اخلاق آنست كه با هر كس كه از تو مى برد پيوند كنى و هر كه تو را محروم مى دارد با وى عطا نمائى و از سر گناه هر كس كه به تو ستم مىكند در گذرى . 168 إنّ اللّه تعالى يدخل بحسن النّيّة و صالح السّريرة من يشاء من عباده الجنّة : براستى كه خداوند تعالى براى نيّت پاك و پاكيزگى درون هر يك از بندگانش را كه خواهد داخل بهشت فرمايد .