98 اشتغل بشكر النّعمة عن التّطرّب بها : از شادى و خوشى نعمت بشكرانهء آن مشغول باش . 99 اشتغل بالصّبر على الرّزيّة عن الجزع لها : در پيش آمدهاى ناگوار از جزع و بيتابى سرگرم صبر و شكيب باش 100 أكرم نفسك ما أعانتك على طاعة اللّه ما دام كه نفس تو را بر فرمانبردارى خداى يارى مىكند گراميش دار . 101 أهن نفسك ما جمحت بك إلى معاصى اللّه ما دام كه نفس تو را بنافرمانى خداى مى كشاند خوارش گير . 102 استشعر الحكمة و تجلبب السّكينة فإنّهما حلية الأبرار : پيراهن حكمت و روپوش وقار را بپوش كه آنها زيور نيكوكاران است . 103 الزم الصّدق و الأمانة فإنّهما سجيّة الأخيار : راستى و امانت دارى را همراه و يار باش كه آنها روش نيكان است . 104 أكذب الأمل و لا تثق به فإنهّ غرور و صاحبه مغرور : آرزو را دروغ پندار و آن را تكيه گاه مكن كه آن فريب دهنده و صاحبش فريب خورده شده است . 105 ارض بما قسم لك تكن مؤمنا : بدانچه مى رسد راضى باش مؤمنى . 106 ارض للنّاس ما ترضاه لنفسك تكن مسلما : آنچه بر خود مى پسندى بر مردم هم به پسند مسلمانى . 107 أدّ الأمانة إلى من ائتمنك و لا تخن من خانك : هر كس به تو امانت سپرد آن را بوى ردّ كن و با كسى كه با تو خيانت مىكند خيانت مكن . 108 اقتن العلم فإنّك إن كنت غنيّا زانك و إن كنت فقيرا صانك : دانش را بدست آر زيرا توانگر و دارا باشى دانش تو را زينت دهد و اگر ندار باشى نگهت دارد . 109 ارض من الرّزق بما قسم لك تعش غنيّا خوشنود باش از روزى به آن چه قسمت شده براى تو تا توانگر زندگى كنى 110 اقنع بما أوتيته تكن مكفيّا : بهر چه مى رسد بساز تا كارت بسامان باشد . 111 اصحب أخا التّقى و الدّين تسلم و استرشده تغنم : با برادر متديّن و پرهيزكار يار شو سالم باش و از وى هدايت جوى بهره‌مند مى شوى . 112 أقصر رأيك على ما يلزمك تسلم و دع الخوض فيما لا يعنيك تكرم : انديشه‌ات را