موجود است ( 1 ) . 6 - شرح النفائس ، تأليف سال ( 759 ه . ، 1358 م ) . از مؤلفى مجهول نسخه‌اى از آن در كتابخانه آستان قدس رضوى موجود است ( 2 ) . 7 - شرح كمال الدين عبد الرحمن بن محمد بن ابراهيم العتائقى الحلى ، تأليف سال ( 770 ه . ق ، 1368 م ) ، يك نسخه از آن در گنجينهء امير المؤمنين در نجف اشرف موجود است . اين دلايل انكار ناپذير همه شاهد و مؤيد اين است كه نهج البلاغه تأليف شريف رضى است و نه شريف مرتضى ( برادر بزرگتر ) . كسانى كه آن را به شريف مرتضى نسبت داده‌اند ، از زمان ابن خلكان تا زمان بروكلمن ( مستشرق آلمانى ) ، همه به سبب عدم تحقيق ( 3 ) بوده است و گرنه چگونه با اين همه دلايل متقن و مستند مى توان ترديد نمود كه نهج البلاغه تأليف شريف رضى نمى باشد

--> ( 1 ) در صحت انتساب اين نسخه به قطب ترديد هست . رجوع شود به كتابشناسى ذيل منهاج - البراعة . ( 2 ) ر ك به : كتابشناسى آخر همين كتاب . ( 3 ) ( فانديك ) امريكايى در اكتفاء القنوع ، ص 181 به جاى رضى ، رازى نوشته است و آن را به شريف مرتضى نسبت داده است و همچنين جرجى زيدان در تاريخ الآداب العربية ، ج 2 ، ص 288 و مستشرق آلمانى بروكلمن در تاريخ الآداب العربى 1 404 و در ذيل آن 1 407 گويد : اين كتاب را به شريف رضى نسبت داده‌اند ، اما قول صحيح آن است كه از تأليف برادرش ، شريف مرتضى است ( تاريخ الآداب العربى 2 64 ترجمه عبد الحليم نجار ) . براى اطلاع بيشتر رجوع كنيد به : نهج البلاغة و اسانيده تأليف سيد عبد الزهراء الحسينى .