و ليكن همين دهقان از همان گندم در زمين ديگرى مىپاشد ولى از وى حاصل بر نمىدارد و آن دانه‌ها در زير زمين مىپوسد و از بين مىرود ، و حتى دهقان بينوا بذر خود را هم نمىتواند از آن زمين به دست آورد . البته معلوم است كه سرزمين نافع و پربركت از ساير اراضى غير قابل كشت و يا زمين‌هاى سست و شوره‌زار كه حاصل نمىدهند احترام و عظمتش بيشتر است ، و بعيد نيست كه سرزمين عراق از همه خاكها افضل باشد ، زيرا اراضى عراق با خاصيتى كه در خاك آن هست نبات و اشجار با سرعت در آن رشد مىكند علاوه بر اين سواد عراق با زمين‌هاى وسيع و مسطحش و با بودن دو رود بزرگ و پر بركت « دجله » و « فرات » از مهمترين نقاط گيتى است ، و شايد جائى به اين خصوصيات ديده نشود . در اراضى عراق نيز زمينى كه از هر جهت پر بركت باشد « كربلا » است : سرزمين مقدس كربلا خاكش از همه جا پاكيزه‌تر و خوشبوتر است ، اين تربت قرمز رنگ پاكيزه قبل از اسلام هم معبد و مدفن اقوام گذشته بوده و به عنوان « نواويس » خوانده ميشده است ، حضرت سيد الشهداء عليه السّلام در يكى از خطبه‌هايش به اين موضوع اشاره كرده و مىفرمايد : « و كأني بأوصالي هذه تقطعها عسلان الفلوات بين النواويس و كربلاء » ابو ريحان بيرونى در كتاب جاودانى خود « الآثار الباقية » زمين كربلا را به عنوان « تربت مسعوده در كربلا » ذكر مىكند .